Αφιέρωμα σονέτο – Άννα Νιαράκη

 anna_niarakis

Ι. Του έρωτα

Είναι στα χείλη το φιλί ακόμα

Νωπό του πόθου άγγιγμα θανάτου

Και οι λυγμοί που ανθούν στο στόμα

Σπονδές στην ύπαρξη του αοράτου

 

Κάθε ανάσα που η νύχτα σβήνει

Υπό της σάρκας το στιλπνό σεντόνι

Γίνεται νότα που τον τόνο δίνει

Μελωδικά στης νύχτας τ’ αηδόνι

 

Όμως στο πρώτο φως σαν ξημερώσει

Λάμπει γλυκά τ’ ολόλευκό σου σώμα

Σαν αερικό που έχει ημερώσει

 

Κι είναι οι ώρες που περνάμε μόνοι

Κόμποι γεροί που την καρδιά μας σφίγγουν

Μέχρι να γίνουν ηδονή οι πόνοι

 

V. Ματαιότητες (στον Κ.Κ)

Άστικτοι χρόνοι, ηλιοπένητες  στην άκρη των χειμώνων

Καλύπτουν σκόνες, μυστικά με αόρατους μανδύες

Στοιβάζουν των αιώνων μας την άσαρκη κλεψύδρα

Τη στάχτη που πυρώθηκε σε ανθρώπινες εστίες.

 

Όλα τα σώματα που ένιωσες σαν να ‘ταν το δικό σου

Καταχωρούνται σε λευκές αντικριστές σελίδες,

Αποτελούν στον τόμο σου το κεφάλαιο των ερώτων

Σάρκινοι κρίκοι σε ανοιχτές αιμάτινες αλυσίδες.

 

Κι όταν θα κλείσει με θόρυβο

το μαύρο σου βιβλίο

τινάζοντας σαν άλογο τη σκόνη από τη ράχη

 

ούτε αυτοί που αγάπησες

ούτε τα γράμματά σου

θα σε κρατήσουν ζωντανό στης λησμονιάς τη μάχη.

http://antipoihsh.wordpress.com/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: