Ζωή Νικολοπούλου – Δύο ποιήματα

Είναι αρκετό

Που κάποτε σε αγκάλιασα,

Και στα άχραντα χέρια της Αγάπης

Άφησα την ασπίδα.

 

Κάτω από τη Γη, τον Ωγηνό

Και την Αλήθεια,

Έλαμψε για μια στιγμή

Ο άφεγγος Αχέροντας.  

~~~~~~~~~~~~~

Στον ποταμό Έρκυνα,

Δεκατριών χρονών, όχι πιο πολύ.

Σε έλουζα και με άλειφες με λάδι,

Ζυμωμένοι μέλι, τρέχαμε μαζί.

 

Νόμιζες ότι φοβόμουν,

Αλλά ούρλιαζα από χαρά.

 

Μέσα στα νερά της Λήθης,

Δυο σκαλοπάτια Μνημοσύνης.

Προσευχόμουν στον Τροφώνιο,

Να μη σταματήσουμε ποτέ

Από την ποιητική συλλογή ΑλφαΒήτα, Εκδόσεις Ηριδανός, 2012

nikolopoulou.zoe@gmail.com

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: