Ρωξάνη Νικολάου – Το άγαλμα μου είναι οι άλλοι

ρωξάνη

Οξάνα

Η Οξάνα άκουγε στην κουζίνα ένα τραγούδι ρώσικο.
Και τρέχανε τα δάκρυά της χωρίς να τα σκουπίζει μόνο
σκούπιζε δυνατά τον πάγκο.

«Μιλάει για τη μητέρα το τραγούδι. Άκου.
Είμαι 60 χρονώ και σαν παιδάκι την καρτερώ
να χωρίσει τα βρώμικα νερά από τα δάκρυα
που μαζεύτηκαν στο κιούπι του λαιμού.
Κάποτε παραμιλώ ή τραγουδώ.
Τη γλώσσα μου οι τοίχοι την απορροφούν βουβοί.
Μητέρα
εγώ η δυνατή σου κόρη αθλήτρια και αντρική
γέρνω με τη μέρα γερνώ πολύ.
Τελευταία μια θύελλα στο δικό σου σχήμα
μπήγει καρφίτσες στις παλάμες μου.
Πεθύμησα τα δάχτυλά σου
που μύριζαν παιδικά μαλλιά
κι ανεβοκατέβαιναν
τη μακριά σκάλα του αύριο σαν άρπα
«.

Τα μάτια του παραθύρου μισόκλειναν
στις ερημικές σκιές της αυλής
των ηλικιωμένων που κοιμόνταν.
Γυναίκα που γύρευε πέτρα να σπάσει
το γυαλί της νύχτας της άκουσε το τραγούδι.
Έσπρωξε την πόρτα αγκάλιασε σφιχτά την ξένη.


Χορέψανε για λίγο μαζί ενώ η Οξάνα σιγοτραγουδούσε
τα πιο πάνω λόγια.

 

Άστρα απ’ το κάστρο τους λευτερωμένα

Κάθε πρωί και βράδυ
το σπίτι υπήρχε
με τις ρίζες χιλιόχρονου δέντρου
με τα κλαδιά και τα πουλιά του
στην καρδιά.

 

Μια μέρα όλα μαζί πέταξαν
γι αλλού τα πουλιά
είτε άνοιγε
είτε έκλεινε τα μάτια
τρεμόσβηναν
λαμπυρίδες ονείρου.

 

Σκέπασε
το ένα σήμερα το άλλο
στο σωλήνα
του πηγαδιού
γλίστρησαν.

 

Ο ύπνος στένευε ολοένα.

 

Άνοιγαν ρήγματα οι τοίχοι.
Ξεχυνόταν μια ευωδιά
ακατοίκητης αποθήκης.
Κανείς δεν άκουγε.

Μόνον ο ύπνος.

 

Μάρτης


Στην επιφάνεια της λέξης
τα χέρια τυφλά.

 

Σταγόνες ιδρώτα
απόχρωση μαύρου ή κίτρινου
στο περίγραμμα των φθόγγων

 

μέσα από τα ανοίγματα
των πόρων -επιθυμούν
ν’ αναπνεύσουν σαν παράθυρα
στη θάλασσα – λυγμικά στενάγματα σαν πελαργοί.


Υποθέτω δεν φαίνεται κάτι. Ρίξε τον προβολέα
των μέσα ματιών λευκό φως κατάλευκο
ως την κόκκινη φωνή – γραμμή φωνής
από μακριά.
Αιώνες πριν και μετά- δες την:
θρυμματισμένη πέτρα
αμέτρητη.
Επικάθεται στα βλέφαρα.
Των λέξεων.


Ας περπατήσουμε
για λίγο στη σιωπή
μαζί.

Ξέμαθα το πολύ με τους ζωντανούς.

 

 

(Από την ανέκδοτη συλλογή «Το άγαλμα μου είναι οι άλλοι» 2008- 2013)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: