Βασίλης Ζηλάκος – Τρία ποιήματα

Photo on 2013-01-14 at 19.07 #2

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

 

Ἕνας νεκρὸς χτύπησε τὴν πόρτα,

µὰ τοῦ εἶπα νὰ περιµένει·

µὲ προσήλωση τὴν ὥρα ἐκείνη

τὸ ἄσπρο ἔβαφα σκήνωµά του

Ἔτσι τὴ σπάνια σκέφτηκα λύπη:

τοῦ φεγγαριοῦ νὰ βλέπεις τὴ βούρτσα

καὶ τὴ µπογιά, ἐνῶ τὸ σῶµα

ἀκόµη χαίρεται τὸ ἀπόγευµα στὴ γῆ.


 

Ο ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ

 

Ἀλλὰ δὲν πρόσεχα

ὅτι τὸν ἑαυτό µου προσπερνοῦσα

 

Ἕνα γεράκι, πές, σηµατωρό µου

εἶχα βαφτισµένο

ποὺ ὅσο κοντά µου τὸ καλοῦσα

τόσο µακρύτερα κείνο πετοῦσε

 

Κάποτε πορτούλα ἄνοιξα

στὴν ἄλλη τοῦ Χρόνου ἡλικία

κι οἱ γέροντες ἀκόµη

νέοι στὰ µάτια µου φανῆκαν.

 

 

ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

 1.

Ἂν ὁ χρόνος ἐκπορθεῖτο,

στὴ θάλασσα θὰ ἐπιστρέφαµε

Ἐκεῖ, ἐκεῖ θὰ ἔλειωνε ἡ σάρκα µας ἀβοήθητη

Ἐκεῖ θὰ µέναµε γυµνοὶ καὶ µόνοι.

 

2.

Ποτὲ τὸν δρόµο δὲν δείχνουν οἱ νεκροὶ

οἱ νεκροὶ δὲν ξέρουν:

τὸ σκοτάδι µπροστά µας σκάβουν

ἄλλοτε γιὰ θάνατο κι ἄλλοτε γιὰ γέννα

Χαµήλωσε, λοιπόν, τοὺς ὤµους κι ἄκουγε

τὸν ἦχο τους ψηλὰ στὸν ἀέρα

Θὰ µάθεις ὅλη τὴν ἀλήθεια

σὰν τὸ ψάρι ποὺ πιάνεται στ’ ἀγκίστρι.

 

3.

Στάζει ὁ θάνατος

στάζει ἀπ’ τὶς καρδιὲς τῶν νεκρῶν

σ’ ἐκεῖνες τῶν ζωντανῶν

Αὐτὴ εἶναι ἡ τέλεια συµµαχία τῆς Ἀγάπης

Οἱ πάγοι λειώνουν, ὁ πυρετὸς

κι ὁ ἱδρώτας ξαναρχίζουν

καθὼς τὴ µαύρη χολὴ του καταπίνεις

Μὴν πεῖς: ἐγὼ εἶµαι ἄλλος

Μὴν πεῖς: θάνατος ὁ βαρὺς κάνθαρος

ποὺ ἀνάµεσα στ’ ἄστρα αἰωρεῖται.

 

4.

Ἡ καρέκλα δὲν εἶναι τραπέζι

Τὸ τραπέζι δὲν εἶναι τριαντάφυλλο

Τὸ τριαντάφυλλο δὲν εἶναι κυπαρίσσι

Τὸ κυπαρίσσι δὲν εἶναι φεγγάρι

Ξέχασε γρήγορα αὐτὴ τὴ γλώσσα ἂν θέλεις

πάνω στὶς ἑφτὰ νύχτες νὰ ὑψωθεῖς

µὲ τοῦ Ἀρνηµένου µεθώντας τὸ κρασί.

 

5.

O τρόµος τοῦ θηρευτῆ κι ὁ τρόµος τοῦ θηράµατος

εἶναι καὶ οἱ δυὸ ἀπαλλαγµένοι ἀπὸ κάθε ἁµαρτία

Γι’ αὐτό, δύσκολα τὸν ἕναν ἀπὸ τὸν ἄλλον ξεχωρίζεις:

 

Τὸ ἴδιο πυρακτωµένο πουκάµισο φορᾶνε

ποὺ ὑφάναν τὰ χέρια τῆς Ἀγάπης!

 

Κανεὶς τὸ πουκάµισο αὐτὸ δὲν µπορεῖ ἀπὸ πάνω του

νὰ βγάλει. Ἔτσι ὁ κόσµος µὲ µιὰ φωτιὰ µοιάζει

ποὺ ἂν ἔσβηνε ποτὲ,   λάθος τοῦτο θὰ λογιζόταν

 

Ὄχι, λοιπόν, δὲν πρέπει Ἀγάπη νὰ σηµαίνει

σβήσιµο τοῦ τρόµου, ἀλλὰ ἀναγωγὴ τῆς θλίψης

ἀναγωγὴ τῆς κίνησης, στὴν ἐπιθυµία µας

νὰ ἐπιφέρουµε τὴ γαλήνη στὸν τροµαγµένο.

6.

Στὴ γέφυρα ποὺ χτίζεις καὶ δὲν πολυστολίζεις

γιατὶ πρέπει, ὢ ναί, ὡς γέφυρα πρέπει νὰ συνεχίσεις

Τώρα σ’ αὐτὴν προπάντων τὸ βῆµα σου ὁδήγα

Ξέρει ἕνα βραδυνὸ τραγούδι γιὰ τὸν ἔρωτα

Ξέρει τί περισώζει ὁ θάνατος ποὺ δὲν βλέπουµε.

 

Από την ποιητική συλλογή «Ξύλο ξανθό π’ αφράτεψε στο στόμα», Εκδόσεις οδός Πανός, 2013

http://periodikokoukoutsi.blogspot.fr/

exof.indd

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: