Πασχάλης Μιχαηλίδης – Δύο ποιήματα

DSC00019b

Καφενείο

 

Μεσημέρια μετέωρα

Πάνω στα ράφια ηλιόλουστων Κυριακών

οι επιθυμίες

Σε λείες αχτίδες

Ακροβατούν

 

Ο κόσμος γύρω ένα παράθυρο

Ήταν ο κόσμος κείνο το γαλάζιο πόμολο του;

ή μίας γρίλιας ένα πράσινο ερέθισμα

Αερικά στοργής

πάνω στο δέρμα π’ ανασαίνουν

 

Φίλα με τώρα που είμαι θεός

Μέσα στη χόβολη άφησα δες και την καρδιά μου

Ναι είμαι λεύτερος

Και διαφανής

Διέσχισε με

 

Τόσα αεράκια..

Μα η ακοή πιάστηκε λες από ένα άγγιγμα σιωπής

Πόσο ωραία περιγραφόταν τώρα ο βιός μας

Δυο θαμπά ποτήρια που τρεμόπαιζαν στα χέρια

Μια αφθονία εμπρός

Κι ένα χαμόγελο

 

 

 

Αιωρείται

 

Αιωρείται

Μια θύελλα

Στα στενά των οδών

Στις πλατείες

Πίσω απ’ τις μπάρες

Τις φωνές

Τα τραγούδια

 

Αιωρείται

Μια λάμψη

Μέσα απ’ την χάση των φεγγαριών

Όψιμο καλοκαίρι

Σπιθίζει

Απ’ τις τριβές

στις επαφές

Λευκών βοτσάλων

Κάτω απ’ τα βήματα

Των αντοχών

 

Αιωρείται

Μια έκρηξη

Πάνω απ’ τα αρώματα ψυχών

Φευγάτη άνοιξη

Μ΄ ένα αμάραντο στο χέρι

Χαιρετά

Φλόγες που έθρεψε

Μέσα στα κόκκινα λουλούδια

Των αγρών

Μιας μόνης έκτασης

Που

Αιωρείται

Σε κάποιο κόσμο

Μιας νέας σύλληψης

Μιας ώρας άπληστης

Μιας τέλειας ώρας

 

Που

Αιωρείται

Ανέμελη

Μέσα σε ελπίδες

Σαν πινελιές αδιόρατες

Σε φόντο αλλοτινό

 

Αιωρείται

Ακίνδυνα

Ένας έρωτας

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: