Γεωργία Συλλαίου – Στο ακρωτήρι

(Γράφει η Άννα Νιαράκη)
ακρωτηρι

 

Η πολύ αξιόλογη μουσικός και τραγουδίστρια Γεωργία Συλλαίου εξέδωσε την πρώτη της συλλογή αφηγημάτων μες στο 2012. Το βιβλίο βγήκε από τις Εκδόσεις Οδός Πανός, και το εξώφυλλο κοσμεί πίνακας του πρόωρα χαμένου Δημήτρη Λαλέτα.

 

Στο Ακρωτήρι, η Νίνα, βιώνει την προσωπική της απώλεια και την απώλεια όλων των αγαπημένων πλασμάτων τής φαντασίας της και της πραγματικότητας. Η Νίνα υπάρχει σε κάθε χαρακτήρα του βιβλίου, γυναικείο, ανδρικό και σκυλίσιο. Είναι μια γυναίκα που φεύγει συνεχώς, τραυματίζεται, αυτοσαρκάζεται, ερωτεύεται, σκοτώνει. Χάνεται στις αφιλόξενες πόλεις, χάνει τη δουλειά της, τα όνειρα της, τους εραστές της, τις άμυνές της. Η Νίνα είναι το σκυλί που δεν μπορεί ποτέ πια να βρει το δρόμο της επιστροφής, γιατί η βροχή έσβησε τα χνάρια που θα την οδηγούσαν στην αφετηρία. Τελικώς χάνει και την ίδια την αφετηρία. Το απολαμβάνει. Υπάρχει και δεν υπάρχει, ταυτίζεται με την απώλεια, και οδηγεί με χάρη τον εαυτό της σε ένα επώδυνο όσο και λυτρωτικό τέλος.

21 μικρά διηγήματα, 21 μικρά φιλμ νουάρ, με υγρές νύχτες, καταραμμένες νοσταλγίες, ήρωες που βασανίζουν και βασανίζονται και το νερό να λειτουργεί άλλοτε ως κολυμπήθρα της κάθαρσης κι άλλοτε ως μήτρα και καταφύγιο. Μπάτσοι ή μηχανικοί που μυρίζουν θάνατο, εγγόνια που εξοκέλλουν γράμμα το γράμμα, ένας Κουβανός άγγελος με το όνομα Σάλλυ Ντόλτσε που αγωνιά να ξεφύγει από το παρελθόν του, μπλε κρινάκια σε ένα δωμάτιο κάπου στην Αθήνα σιωπηλοί μάρτυρες βίας, ιστορίες μυστυριωδώς εξαφανισθέντων ατόμων,  μάνατζερς σε υπερωρίες, παιδιά που αρνήθηκαν πεισματικά να μεγαλώσουν, παιδιά μύστες της γλώσσας του χώματος και των νερών που αρνήθηκαν να μιλήσουν τη γλώσσα των ανθρώπων, παρωδίες αισθηματικών μυθιστορημάτων, Τσάρλι Χέυντεν εναντίον Μητροπάνου, αδέσποτα σκυλιά που αγαπούν τον Τομ Γουέιτς, κογχύλια για ενθύμιο κι ένα βαλς αγκαλιά με το Θάνατο συνθέτουν μεταξύ άλλων το παζλ ενός κόσμου με πρωταγωνιστή πάντα τη Νίνα. Τη Νίνα γυναίκα, τη Νίνα άντρα, τη Νίνα παιδί, τη Νίνα σκύλο, τη Νίνα που κρύβουμε όλοι μας, τη Νίνα που πασχίζει να αναμετρηθεί με τη ζωή, έχοντας πάντα για σαουντρακ στη διαδρομή τα τραγούδια που κανένας δεν ήθελε να θυμάται,
νύχτες με μπέρμπον και βροχή

Το βιβλίο είναι ένα ταξίδι ενδοσκόπησης με όχημα τις λέξεις αλλά και τη μουσική, που συμπληρώνει το νόημα όπου ο λόγος αποδεικνύεται λειψός. Άνθρωποι που χάνουν τα πάντα, που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν, που θα μάθουν να χάνουν, που δεν ξέρουν τι χάνουν, πλέκουν ένα γαϊτανάκι γύρω από την απώλεια. Η Συλλαίου αποπειράται να μεταφέρει  τη σύνθεση και τον αυτοσχεδιασμό και στο γραπτό λόγο, ξορκίζοντας τη νουάρ ατμόσφαιρα με χιούμορ κι αναπάντεχο σαρκασμό. Ακροβατώντας μεταξύ σουρεαλισμού και ωμού ρεαλισμού, μπολιάζει τις ιστορίες της με έναν ανάλαφρο μποέμ βηματισμό.
Βαθειά ανθρώπινα και υπαρξιακά τα “παραμέσα” του νοήματος, βρίσκουν καταφύγιο στο συμβολισμό του νερού. Εκεί θα καταφεύγει κάθε φορά η Νίνα για να ατενίσει χαμογελώντας όλα τα αγαπητά της φαντάσματα, το χιόνι και τις φιλεναδούλες της νυχτερίδες, τις μικρές της άμυνες […]

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: