Έλενα Πολυγένη – Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα

(Γράφει η Άννα Νιαράκη)

θλιψη

Η δεύτερη ποιητική συλλογή της Έλενας Πολυγένη με τίτλο “Η Θλίψη μου είναι μια γυναίκα”,  κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις εκδόσεις του ηλεκτρονικού περιοδικού για την ποίηση (.poema).

Η συλλογή περιλαμβάνει 43 ποιήματα τα οποία υπηρετούν ως επί το πλείστον τη μικρή φόρμα. Γραμμένα σε ελεύθερο στίχο, μοιάζουν με μικρές αποτυπώσεις καθημερινότητας, μικρά καρέ που παγώνουν το χρόνο και εστιάζουν σαν μεγεθυντικός φακός όπου η Έλενα Πολυγένη ακουμπά το βλέμμα της. Φωνή ανεπιτήδευτη, χρησιμοποιεί την απλή γλώσσα της καθημερινότητας για να εκφράσει ανησυχίες οικουμενικές και άχρονες.  Η θλίψη, σαν άλτερ έγκο της ίδιας είναι μια γυναίκα. Η Πολυγένη, στις αναμετρήσεις της με τη φθαρτότητα και τις μικρές ήττες, τις αναπόφευκτες ματαιώσεις που βιώνει ο άνθρωπος καθόλη την πορεία του, δίνει στην απορρέουσα θλίψη τη μορφή της  γυναίκας για να μπορέσει να την κατανοήσει, όντας γυναίκα και η ίδια, να την περιγράψει και τέλος να την νικήσει. Σε όλα τα ποιήματα της συλλογής είναι έκδηλη η αγωνία για την τελική επικράτηση. Σχεδόν πάντα, εμμονικά θα έλεγε κανείς, η παραίτηση εναλλάσσεται με τη διεκδίκηση μέχρι το τέλος. Η ατμόσφαιρα της συλλογής είναι κλειστοφοβική, κι αυτό κάποιες φορές κουράζει. Η ανάγνωση παρόλαυτά ρέει αβίαστα, με κάποια ποιήματα να ξεχωρίζουν σημαντικά από τα υπόλοιπα. Η Πολυγένη ισορροπεί με το μολύβι της όπως η γυναίκα-θλίψη της με τα ψηλά τακούνια. Άλλοτε τα καταφέρνει κι άλλοτε βρίσκεται με τα τακούνια στα λασπόνερα. Ξανασηκώνεται όμως κι επιχειρεί νέες εφόδους, κοιτώντας τη ζωή κατάματα.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: