Γεωργία Συλλαίου – Τόμας Άλαν Γουέιτς πώς τη βγάζεις;

 

syllaiou

Μετά από εκείνες τις νύχτες, νύχτες με μπέρμπον και βροχή, κάθε φορά και ένα καινούργιο λουλούδι στα όνειρά σου, ένα καινούργιο χρώμα καθόριζε τα γεγονότα, προδικασμένα ούτως ή άλλως, σαν γεύση κάποιου φνωστού κοκτέηλ, κάθε νύχτα προχωρούσε πίσω από το γέλιο σου, σαν να το αγνοούσε ή να το κορόιδευε

κορόιδευε το γέλιο σου Τόμας Άλαν Γουέιτς, και συ το ήξερες και γελούσες ακόμα πιο πολύ, γελούσες κατάμουτρα στα άνυδρα φαντάσματα που επέμεναν να αγνοούν τη βροχή που έσταζε από το καπέλο σου

νύχτες με μπέρμπον και βροχή

θα σου κόβω κάθε μέρα φρέσκιες βιολέτες Τόμας Άλαν Γουέιτς, θα γλιστράω μέχρι το τέλος της τέντας, πάνω από το ομιχλώδες αδιάφορο τοπίο, φλερτάροντας με το κενό, την τελική πτώση, θα τους ξεγελάσω κι εγώ Τόμας Άλαν Γουέιτς, θα επιστρέφω εκεί που όλοι θα νομίζουν ότι επιτέλους με ξεφορτώθηκαν και μένα

νύχτες με μπέρμπον και βροχή

τραγουδώ τα τραγούδια που ήθελες Τόμας Άλαν Γουέιτς, εκείνα τα τραγούδια που κανείς δεν ήθελε να θυμάται, τα σβληνανε με μανία από τις κασέτες, τα καίγανε με την καύτρα του τσιγάρου ίσα στην καρδιά των τραγουδιών σου, καίγανε τη σάρκα των τραγουδιών σου Τόμας Άλαν Γουέιτς και συ τους γελούσες πάλι κατάμουτρα γιατί τα τραγούδια σου θα ακούγονταν ξανά την επόμενη μέρα

νύχτες με μπέρμπον και βροχή

γεμίζω το ποτήρι μου, δεν έχω μεθυσμένα δάκρυα, έχω ένα χρωματιστό περίστροφο και τα σκοτώνω ένα ένα τα αναθεματισμένα τα δάκρυα πριν κυλήσουν, μου λείπουν τα καθημερινά λουλούδια σου Τόμας Άλαν Γουέιτς, κάθε νύχτα να έχει το δικό της χρώμα και έτσι ήταν οι νύχτες

νύχτες με μπέρμπον και βροχή

πριν σε ξεφορτωθούν Τόμας Άλαν Γουέιτς
φωτεινές νύχτες που τρεκλίζαμε στους γυαλιστερούς δρόμους και υπακούαμε μόνο στα παπούτσια μας φορούσες ένα ζευγάρι μαλακά καστόρινα γίνονταν μούσκεμα και γω πατούσα στα νερά με τις μπότες μου τις καουμπόυκες

μαύρο γυαλιστερό δέρμα, πατούσα όπου γυάλιζε, όπου γλυστρούσε, να πέφτω στα νερά, στη λάσπη με τα γλυκά αποτσίγαρα γύριζα ανάσκελα να δω το νερό που κυλούσε από το καπέλο σου, και το γέλιο σου Τόμας Άλαν Γουέιτς να διώχνει τα άνυδρα φαντάσματα, για να βρουν τη θέση τους τα τραγούδια που εκείνη τη στογμή ξαναζωντάνευαν

νύχτες με μπέρμπον και βροχή

Από τη συλλογή αφηγημάτων «Στο ακρωτήρι», Εκδόσεις Οδός Πανός, 2012

www.sylleou.gr

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: