Έλενα Πολυγένη – Τρία ποιήματα

elenapolygeni

Το βλέμμα επάνω μου

Παρατηρώ μόνον εσάς – τίποτ’ άλλο.
Παρατηρώ τα χέρια σας
-κόβουν στα δύο την προσπάθεια.
Παρατηρώ το στόμα σας
– επαναλαμβάνει ηδονικά το ίδιο μοτίβο.
Η γλώσσα ενδιαμέσως
Διαμαρτύρεται ζητώντας φιλί.
Πόσο μακριά φαντάζει η πόλη.

Η γυναίκα γυαλί

Μπαμπά, μαμά, με φτιάξατε
Από γυαλί.
Δεν μεριμνήσατε για ένα
Πιο ανθεκτικό υλικό. Μ΄αφήσατε
Στην τύχη μου
Και όλο τρέμετε για μένα
Μήπως σπάσω.

Και πιο πολύ, γιατί στο βάθος
Ξέρετε
Πως τα κομμάτια μου θα κόψουν
Το λαιμό σας.

Η μελαγχολία του κλειστού δωματίου

Ασύλληπτο το εύρος της.
Αρχικά κατέλαβε μια μικρή περιοχή
Λίγο πιο πάνω απ’ το στήθος.
Ελαφρύς πόνος – όχι τίποτα ιδιαίτερο.
Έφτανε να στρέψω κάπου αλλού την προσοχή
Για να ξεχάσω ότι υπάρχει.
Μετά απλώθηκε στα χέρια. Οτιδήποτε
Άγγιζα μεταβαλλόταν σε αντικείμενο
Πόνου. Αποτέλεσμα, έπαψα να
Αγγίζω. Δεν έφτιαχνα φαγητό δεν
Άνοιγα παράθυρα και άφηνα
Τα πράγματα να σέρνονται
Απειλητικά μέσα στο σπίτι.
Προχώρησε στα πόδια κι έτσι έπαψα
Να περπατάω
Ξάπλωσα στο κρεβάτι και περίμενα.
Μα το χειρότερο ήταν πως με τα
Πολλά έφτασε μέχρι την πιο ψηλή
Κορυφή, τη σκέπη του μυαλού.
Άρχισε να την τραντάζει βάναυσα και
Έτσι εκείνη μην έχοντας άλλη επιλογή
Κατέρρευσε να της αφήσει χώρο.

Από την ποιητική συλλογή «Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα», Εκδόσεις (.poema) 2012

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: