Diane di Prima – Δύο ποιήματα

[Μετάφραση: Άννα Νιαράκη]

Το Παράθυρο

είσαι το ψωμί μου
κι αυτός ο λεπταίσθητος ήχος
των οστών μου
είσαι σχεδόν
η θάλασσα

 

δεν είσαι πέτρα
ή ήχος τηγμένος

Νομίζω

δεν έχεις χέρια

 

Αυτό το είδος πουλιού πετά προς τα πίσω

κι αυτή η αγάπη

τσακίζεται  πάνω σε ένα τζάμι παράθυρου

όπου κανένα φως δεν μιλά

 

Δεν είναι τώρα ο χρόνος

για γλώσσες διασταυρούμενες

(η άμμος εδώ
δεν αλλάζει ποτέ)

 

Νομίζω

το αύριο

σε τούμπαρε  με το δάχτυλο του ποδιού του
και θα
λάμπεις

διαρκώς

αξόδευτα κι υπόγεια

Χρονολόγιο

Σε αγάπησα τον Οκτώβριο

όταν κρύφτηκες πίσω από τα μαλλιά σου

κι οδήγησες τη σκιά σου
στις γωνιές του σπιτιού

 

και τον Νοέμβριο εισέβαλλες
γεμίζοντας τον αέρα
πάνω από το κρεβάτι μου με όνειρα
και κραυγές για κάποια βοήθεια

το εσωτερικό του αυτιού μου

 

το Δεκέμβρη κράτησα τα χέρια σου

ένα απόγευμα˙  το φως  σώθηκε
επανήλθε
μιαν αυγή στην ακτή της Σκωτίας
με σένα να μας τραγουδάς στην ξηρά

 

τώρα είναι Γενάρης,  ξεθωριάζεις

μες στις διπλές πόρπες σου πάνω στην κάπα του,  η σκιά σου στο χιόνι,

γλιστράς μακριά πάνω στον άνεμο, ο κρυστάλλινος αέρας

μεταφέρει τα καινούργια  τραγούδια σου αποσπασματικά μέσα από τα παράθυρα

των λυπημένων, ψηλών, χαριτωμένων δωματίων μας.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: