Ιορδάνης Κουμασίδης – Πέντε ποιήματα

1.

Έχω ένα ανόθευτο, ωκεάνιο περίσσευμα αγάπης

που εξατμίζεται σιγά σιγά τις νύχτες

από έναν πυρομανή φόβο…

2.

Ακολουθεί μήνυμα για τη μέρα της ποίησης:

Μη χαρίζετε τις λέξεις σας

σε όσους τις χρησιμοποιούν σαν σφαίρες

στην πληγωμένη αξιοπρέπειά σας…

3.

Μετά το πέμπτο μαρτίνι

Ξαναγίνομαι δυνατός

Αλλάζω το αίμα μου

Με μια ροή χαώδη

Και κατάλευκη

Γίνομαι από περίβλημα κοίτη

Και αναθαρρώ

Μπρος στους ζαρωμένους μου φόβους

Και στις ανόητες αγάπες

Επειδή

Δεν υπάρχω πια

4.

Την τελευταία μόλις στιγμή

με σώζουν οι ζωντανοί

από χαρούμενες χειραψίες

με πρόσωπα που έχουν από καιρό χαθεί

με αρπάζουν

και ξυπνώ απότομα

στις μακρόσυρτες, επαναλαμβανόμενες αργίες

για να σημειώσω τους στίχους

με αόρατη μελάνη

στο μωβ τοπίο…

5.

Δεν έχω άλλο εαυτό/

Τον τελευταίο/

Τον χάρισα/

Τον κρέμασα/

Κι έτσι/

Γαλήνιος πια/

Ζω/

Μια τύφλωση/

Κι έναν οδυρμό/

Καλοκαιρινό/

Καθαρτήριο

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: