Άννα – Βασιλική Παπαδιονυσίου – Δύο ποιήματα

άτιτλο

ψίχα ψωμί δεν έχει εδώ για τους πεινώντες
τα φάρμακα τα ξόδεψαν σε επίβολες δημοπρασίες για τους ασθενείς
κι οι οδοιπορούντες δεν έχουν πάσο για να ταξιδέψουν
Ήρθε ξανά ο καιρός
που θα αφήνουμε τις ουρές από τα δημόσια ταμεία
για κείνες τις φέτες που μοίραζε το κοριτσάκι του Σαχτούρη,για κείνες τις φέτες
που υπόσχονταν μόνο ουρανό
που θα ξεμάθουμε την χρηστικότητα που χει το ματάκι της πόρτας
για να αλλοιώνει την μορφή του Άλλου
που θα μάθουμε πάλι να συλλαβίζουμε χαμόγελα και αποχαιρετισμούς
όχι από το περίσσευμα του υφάσματος μιας πολυθρόνας
μα από το υστέρημα του σακακιού της ύπαρξης
που συνομιλεί με τις κορυφογραμμές και το φλοίσβο ανεπαίσθητου κύματος
χωρίς φόβο να μοιραστεί σε μια άγνωστη γλώσσα.

Ήρθε ξανά ο καιρός για μας να μαθουμε απ την αρχή
πως στην εγκατάλειψη και στην σιωπή χτυπάει η καρδιά με ρίγη συγκινήσεων
χωρίς να χρειαστεί ασφαλή επιτόκια συνενοχής
– παλμοί πιο δυνατοί απ τον όλεθρο και την άρνηση
Κι ίσως ακόμα να μάθουμε σιγά σιγά να προφέρουμε τους εαυτούς μας
έξω από τις ιδιότητες
όπως σκύβει κανείς στο βουνό να πιεί νερό και ξεδιψάει με τα χορτάρια
που γαργαλάνε τις πατούσες του
και αρχίζει δεήσεις στα άστρα αγνοώντας στοιχειώδεις εξισώσεις
που θα καναν τη ζωη καλύτερη

το νεύμα θα γίνει ξανά νεύμα
ο ανθρωπος ανθρωπος
τα χαμόγελα πλουτος

CONSOLATIO

* μετά από ανάγνωση των Ωδών του Οράτιου

Πώς θα στριμώξεις έναν νου σε δυο σημεία στίξης
Δυο σύννεφα σε μια σιωπή πριν βήξεις;

Πώς θα βαδίσεις με το σώμα και τις πράξεις;
Όχι να τρέχεις με τα άλογα της μαύρης νύχτας
Σε αστερισμούς πιο μακρινούς απ τη φτωχή σου στέγη!

Πώς δέχεσαι τον ήλιο και τα πρωτοβρόχια
Που σου θυμίζουν τα γυμνά σου λόγια;

Πώς θα βαδίσεις με το χώμα και θα ξαποστάσεις;
Όχι να τρέχεις με τα άλογα της μαύρης νύχτας
Σε αστερισμούς πιο μακρινούς απ τη φτωχή σου στέγη!

Πώς θα σκοντάφτεις στα πλατάνια και στους ίσκιους
Χωρίς να λησμονείς της πλάνης σου τους μίσχους;

Πώς θα βαδίσεις το χειμώνα και την ανοιξη θα φτασεις;
Όχι να τρεχεις με τα άλογα της μαύρης νύχτας
Σε αστερισμούς πιο μακρινούς απ τη φτωχή σου στέγη!

Έτσι ,που με το σώμα στο κεφάλι θα γεράσεις.
Και θα ναι ο πυρετος πυγμη που στη ζωη σου στεργει.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: