Θωμάς Ιωάννου – Τρία ποιήματα

Δίχως το μέλλον μου

Έρχομαι δίχως το μέλλον μου

Ποιητές που θαύμασα

Μου γύρισαν την πλάτη

Κορίτσια που αγάπησα

Ταΐζουν αγάλματα στις πλατείες

Μαρμαρωμένες επιθυμίες

Που έγιναν δημόσια θεάματα

Τις νύχτες αγρυπνώ

Τραγουδώντας παράφωνα όνειρα

Στις παραλίες που ξάπλωσα

Υπό το σεληνόφως

Δεν ξαναγύρισα αθώος

Δεν τη γνωρίζω πια

Τη φωνή της πίστης μου

Δεν είμαι εγώ αυτός

Που καλεί ο πετεινός

Κάθε που ξημερώνει

 

 

Υποσημείωση

Το ποίημα αυτό που ζω

Δεν θα τελειώσει

Με λέξεις

 

 

Αμήχανοι εκ γενετής

Αμήχανοι εκ γενετής

Δεν ξέρουμε

Τι να κάνουμε

Το στόμα και τα χέρια μας

Και καπνίζουμε τον ένα φόβο

Πάνω στον άλλο

Δεν ξέρουμε

Να μιλάμε και να γράφουμε

Και χρησιμοποιούμε την ποίηση

Αυτή τη διάλεκτο των νεκρών

Κάνοντας σήματα καπνού στο πουθενά

Δεν ξέρουμε

Να φιλάμε και ν’ αγγίζουμε

Κι έγινε η αγάπη

Στάχτη που τίναξε

Απ’ τα ρούχα του ο Θεός

Από την ποιητική συλλογή ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν-2011

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: