Θωμάς Ιωάννου – Ιπποκράτους 15

(Γράφει η Άννα Νιαράκη)
ιωαννου

Το πρώτο ποιητικό βιβλίο του Θωμά Ιωάννου με τίτλο Ιπποκράτους 15, από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν φιλοξενεί 51 ποιήματα, γραμμένα σε ελεύθερη φόρμα, μακροσκελή στην πλειοψηφία τους χωρίς να λείπουν και οι ολιγόστιχες ποιητικές απόπειρες.
Σφιχτά δεμένα, με το σώμα και τα μέλη του να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ποίηση του Θωμά Ιωάννου
” Τώρα που ανακαλύψαμε ότι τα σημάδια στο σώμα μας άλλαξαν χρώμα και μέγεθος και προβάλλουν ως τίτλοι τέλους”,
” στο αεί των αποσιωπητικών και στο ποτέ του σώματος”,
” στρέφοντας ο ίδιος το βέλος προς την πτέρνα μου”
” πρόσφυγας από σώμα σε σώμα που δεν θα γνωρίσει νόστο καθ’ έξιν αποβολή από ένα ξένο κι εχθρικό σώμα”,
“Το παρόν συνωστίζεται γύρω μου με πιέζει με το ογκώδες σώμα του”
” με εκείνους που τρέχουν προς την έξοδο κινδύνου ξεχνώντας πως από το σώμα του δεν ξέφυγε κανείς”
“φοράς πάλι το ίδιο σώμα ξέχασες όμως να κουμπώσεις την επίμαχη πληγή”
 Από την ποιητική του σκακιέρα δεν λείπουν σκηνές ιατρικού περιεχομένου: στις Πρώτες βοήθειες γράφει:«Εφημερεύει πάντοτε η αγάπη/ δεν σώζει ζωές/ ξέρει όμως να δίνει τις πρώτες βοήθειες”
στην Απόρριψη μοσχεύματος: ” Προσπάθησα να κάνω το χαρτί/ να σε αγαπήσει όπως εγώ/ ή έστω να σε ανεχθεί/ όμως αυτό αντιδρούσε/ σε απέρριψε σαν ασύμβατο μόσχευμα”
στο Χρόνιο περιστατικό: ” Χρόνιο περιστατικό εξάλλου/ τι δουλειά έχω εγώ/ να τρέχω στα επείγοντα”  .
Είναι φανερό πως ο Θωμάς Ιωάννου (γιατρός στο επάγγελμα) δανείζεται σκηνές από τον καθημερινό του βίο και τις μετατρέπει σε γόνιμα εδάφη για τις ποιητικές του ασκήσεις. Με γλώσσα σύγχρονη,  απλή  αντλεί το ποιητικό εύρημα από τις συχνά πετυχημένες αντιθέσεις του ” Καθώς το στόμα μου τραύλιζε/ ένα τραγούδι για κωφάλαλους” ” ο χρόνος καβαλά το μηχανάκι του/ κι εσύ μπουσουλάς στο δωμάτιο”, ” πεσμένο θα με βρει το αύριο/ εμένα που έστεκα/ υπεράνω όλων”.
Στον αντίποδα του υλικού του κόσμου, στον αντίποδα του φθαρτού  σώματος στέκει η ψυχή. Έχει κι αυτή κεντρική  θέση  στις ποιητικές αναζητήσεις ” πήρα στα τρεμάμενα χέρια μου το περίστροφο/ και ζύγισα το βάρος της απόφασης/ όμως δεν ήξερα σε τι να το μετρήσω/ σε όνειρα ή σε λάθη/ και τι βαραίνει πιο πολύ/ στο ζύγι της ψυχής”.
Όλο το βιβλίο διατρέχει μια αγωνία επικράτησης της μιας πλευράς , του σώματος, των αδυναμιών, του θανάτου, ή της αθανασίας ” αν τολμάς παίξε τη ζωή σου/ στη ρουλέτα της ποίησης”, ” αρνήθηκα να παραδοθώ/ να σηκώσω ψηλά τα χέρια/ σε αυτό που λένε ζωή”, “μια μέρα θα πάρω/ το παιχνιδάκι της ζωής/ στα χέρια μου/ και θα το σπάσω”.
με τον έρωτα να ισορροπεί κάπου ενδιάμεσα ” μετά τον έρωτα ένα τσιγάρο/ αναγκαία μετάβαση ύλης/ από τη σάρκα σε σποδό”.
Η πρώτη συλλογή του Θωμά Ιωάννου, διαθέτει σώμα συμπαγές και αξιόλογο. Αστοχίες, στην μικρή κυρίως φόρμα: “ δώστε μου λίγη Πρέ(βε)ζα θανάτου”, επαναλήψεις και κάποια φλύαρα σημεία, δεν αρκούν για να επισκιάσουν μια πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία.
Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: