Απόστολος Θηβαίος – Δύο ποιήματα

Γενέθλιο

Όταν εκπληρώθηκε

το φοβερό πεπρωμένο του φόνου,

οι άρρωστοι εγκατέλειψαν

τις αμέτρητες πλατείες,

άφησαν ελεύθερα τα αμέτρητα χέρια,

λησμόνησαν τους αμέτρητους θυμούς,

ζύγωσαν σαν απειλή

γύρω από τη σωρό.

Έπειτα φάνηκαν

οι υπάλληλοι της οδοποιΐας,

έριξαν άφθονο νερό

στο ασφάλτινο σώμα,

έστησαν μια πελώρια

επιτύμβια στήλη

δίχως ονόματα ή άλλα

περίτεχνα σκαλίσματα,

γιατί τα ονόματα των πεσόντων είναι πολλά

και δε χωρά πια το μάρμαρο.

Ύστερα, στο συμβούλιο του δήμου,

με έναν πειστικό λόγο,

ο εκπρόσωπος της πλειοψηφίας

πρότεινε τη θέσπιση μιας επετείου

ή μιας αφορμής για έναν

τυχαίο συγχρωτισμό.

Κανείς δεν είδε τα άγρια ζώα

μες στο στόμα του

πως γύρευαν ανθρώπους.

Τώρα, οι άρρωστοι γυρνούν

στα πόστα τους,

ανασύρουν αμέτρητους θυμούς,

σφίγγουν πάλι τα αμέτρητα χέρια,

σκαρφαλώνουν στις φωλιές,

κλείνουν τα παράθυρα,

τους φεγγίτες,

τα μάτια και πεθαίνουν.

Λήμμα

Ήταν μια αβλεψία των συγγραμμάτων

της γραμματείας,

μια ανεπάρκεια των συνταγμένων λεξικών.

Η λέξη «μόνος» σχηματίζει περιφραστικά

τους βαθμούς της σύγκρισης και της υπερβολής.

Μα εσύ, καθώς διασχίζεις τους σταθμούς

των υπόγειων σιδηροδρόμων,

καθώς προβάλλεσαι απρόσμενα

στις προσόψεις διερχόμενων συρμών,

γνωρίζεις με ακρίβεια

την υπερθετική ένταση

ενός τέτοιου αποτρόπαιου λήμματος.

Έτσι άγριες είναι οι λέξεις.

Και οι λύπες.

Και σε αρπάζουν από το πρόσωπο

που σου απέμεινε

και κανείς δεν ακούει τις κραυγές,

έτσι δυνατά που τραγουδιούνται

τα λαϊκά της ερημιάς.

Κανείς.

Δεν ακούει πια κανείς.

Από την ποιητική συλλογή 17, Εκδόσεις Εκάτη, 2011

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: