Τζούλια Φορτούνη – Δύο ποιήματα

 

οι φίλοι μου

 

…όλοι έγιναν παγόνια

με πολύχρωμα φτερά

φωνές μεταλλικές

συχνάζουν τώρα σ’ ένα τεράστιο σπίτι

δίχως πόρτες και παράθυρα

χαμόγελα ανταλλάσσουν

καλάθια με φρούτα εποχής

 

παίζουν κρυφτό πίσω από τοίχους

κανείς δεν τα φυλάει

κανείς δεν φαίνεται

 

κανείς δεν χάνει

 

κάποια ρωγμή στον τοίχο όμως

τους φανερώνει πού και πού

φανερώνει πούπουλα και φτερά σπασμένα

 

οι φίλοι μου είναι πουλιά βιαστικά  

όταν αποδημούν

έρημη απομένει  η φωλιά τους

μια αγκαλιά ξερόκλαδα στα χέρια μου

τα αυγά τους και η μνήμη τους

 

 

 

αυτόματη φωτογραφία

 

κάθε ποίημα

είναι μια φωτογραφία

σ΄ ένα τοπίο λυπημένο

κάπου στην εξοχή

ή δίπλα στη θάλασσα

 

ένα τραπέζι της γιορτής

όπου όλα έχουν τελειώσει

όλοι έχουν  φύγει

μετά από μια ξαφνική βροχή

 

μένουν τα σημάδια του κραγιόν

στις δαντελένιες πετσέτες

και στα κρυστάλλινα ποτήρια

 

και οι λέξεις

που σπάζουν  σε στιγμές

το φόντο της ανυπαρξίας

 

κάθε ποίημα είναι μια φωτογραφία

μια φύση νεκρή

προοπτικές και  φωτισμός του δειλινού

μ΄ένα μόνο κλικ

στο σκοτεινό θάλαμο της μνήμης

 

κι εσύ ήλιος φωτεινός

μπαίνεις αυθαίρετα

στο πλάνο της ζωής μου

 

ουράνιο τόξο

καταλύεις όλα τα βροχερά τοπία

χαμογελάς

και να…

αυτόματη η φωτογραφία!

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: