Έκτωρ Πανταζής – Δυο καρρέ σε ένα

1.
Κήποι Μυστηρίων Ερώτων
Όπου Αγάπες Πίνουν Το Νερό Των

Στέρνα δωρίζει τα νερά της
ξεχειλίζουν τα χείλη της αγάπης
έρχεται με τα τρελά της πουλάρια
αρώματα γεμίζει τα κηπάρια
Σκιρτάν καημοί λάμπουν αστέρια
έρχεται με πλούσια χέρια
του οίστρου μεθά τα περιστέρια
Απ’ των μαλλιών της τον καταρράκτη
χύνει την ομορφιά της κράχτη
ίμερος μπαίνει σε όλες τις γωνίες
γλυκειές του έρωτα οι αγωνίες
χαρά και πόθος τα πάντα μερώνει
χέρι θεού τον κήπο μυρώνει

Κήπος είναι από κήπο αγάπης
άρωμα έχει το άρωμα της
όπως μικρό κορίτσι της μαμά της
κήπος που στέλνει στην ποδιά της
ν’ ανάβουν τα λουλούδια στη φωτιά της
κήπος όπου ερώτων χείλη πίνουν το νερό των

Κήπος όπου σκιρτά η καρδιά του ανθρώπου
και λάμπουν ονείρατα φωτιά του κάθε τόπου
αγάπης χέρια τον φύτεψαν
καθώς τα γέλια της προφήτεψαν:
Θα γονατίσεις δίπλα του εσύ και θα πεις
εκεί μαζί στη φωτεινή σκιά που πλάι στέκει
γλυκό το νάϊ τραγούδι προσευχής
θα πάει ευθύς σε βάθη ψυχής
-ρίγος ψυχής που θα αλλοιώσει –
άσπρο μετάξι ρούχο της θα δώσει

Ώστε θα πετάξει με άρμα λαμπηδόνων
μέσα σε άσματα πιο λεπτά από θρήνο αηδόνων
σε ρόδων μυστικών τα αρώματα εύοσμα
περνώντας τους λεπτούς τοίχους προς τα εύκοσμα
Γύρε και δες καημένη ψυχή
το μυστικό σου χι και ψι
σώμα ένα που σε σηκώνει
πέραν των άστρων όπου φως πυκνώνει
ήλιων αόρατων χρυσή μια σκόνη
τα πάθη της καρδιάς μάθη ξεσηκώνει
σαν από αντιγραφή που αμάθητος σκαρώνει
κι εκεί πυκνά στοχάζεται τα λάθη του
ιδού λάμπει απροσδοκήτως ο δρόμος του αλάθητου.

Ο δρόμος της καρδιάς δεν έχει πώς
(πλούσια το αίμα τις πληγές μας ελεεί στο φως)
ίχνη φωτός τα βήματα μυστήριας Ξένης η ατραπός.

Στα πένθη ευχές πέμπεις
καρδιά ή προσευχές αναπέμπεις;
Α! η καρδιά μας πως θες ν’ ανασαίνει
αν όχι στου έρωτα τις φωνές
που, θεέ! μας ανασταίνει!
2.
Ποιος ξέρει που είναι
του έρωτα η αγκαλιά
να στείλω εκεί να πιουν
τα διψασμένα μου πουλιά

και που να βρω τόσα φιλιά
να ντύσω το κορμί του φωλιά

νερό να τον ξεδιψάσω
δίψα μου πιες
νερό των άστρων
μέθη από μέλι χρυσό
τριανταφυλλένιων κάστρων

όλο το πράσινο των δασών να αθροίσω
και στα πόδια του μπροστά να ρίξω
δεν φτάνει
αστέρια όσα αν κεντήσω
στο φωτεινό χιτώνα του
ότι εφευρίσκω το δικό του ρίσκο
πάλι δε φτάνει

απ όλης της αυγής τους κρόκους
γύρη αν τρυγήσω
και πάλι δεν αρκεί
να τον μεθύσω

Κι απ’ όλης της άνοιξης τους κόρφους
λουλούδια και δροσιές
τι να λένε στις μεθυστικές του αμβροσίες

Αχ βασανάκια στην καρδιά
αν πληθαίνουν τα μεράκια
γίνονται εμένα δάκρυα νεράκια

έρωτα πού κάνεις πασχαλιά
να πάω να στρώνω τα χαλιά
κι ας με πατείς
δυναστεία να σ’ έχω
Θέτιδα κι εσύ ο Δίας,
στα γόνατά σου να προστρέχω

έρωτα κι από ποια χαραμάδα
μπήκες στη καρδιά μουσαφίρης
με όψη αρειμάνια
όταν ο νους μου εμένα αρμένιζε
σ’ άλλα λιμάνια

μέλισσα μου χρυσή
σοφή σε μέλι σε κεντρί
πες, πως να κάνω κι εγώ κεντρί
να τον πικράνω
με κεντρί στο βέλος του το άλλο
κι εγώ να βάλλω;

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: