Νίκος Κυριακίδης – 3 ποιήματα

 

Καρναβάλι

Καρναβάλι γιορτάζουν οι άδικα νεκροί.

Φορούν ενα μαντήλι-σα νύφες-τριγύρω στο κρανίο

και πλησιάζουν τους ζωντανούς.

‘’Χάσαμε λίγο ακόμη κλάμα’’ τους λένε,

‘’και μιαν άνοιξη’’.

Και μετά ανοίγουν τα σκέλια

συνουσιάζονται αχόρταγα,

σαν ίδιοι.

 

Το τρένο

Το τρένο πάντα μυρίζει

σώματα, για μια ‘’μη αναστρέψιμη’’ διαδικασία

η πορεία δεν είναι ποτέ η ίδια

τα σώματα το νιώθουν: εκρήγνυνται.

Ο πόνος , η προσμονή

με τη μορφή ιδρώτα.

‘’Αγνοούν’’ κάποιοι το σώμα.

Δεν ακούν δεν μυρίζουν δεν γεύονται.

Το τρένο με πάει βόρεια

στην αυταπάτη,

‘’ μη αναστρέψιμη’’ κι αυτή.

 

Χειρουργείο

Δεν τους έδωσε κανείς σημασία

ούτε ο καθρέφτης

χαμογελούσαν σα μάσκες

οδηγούσαν εντυπωσιακά,

τουλάχιστον εκείνοι εντυπωσιάζονταν.

Μέρη του σώματος

ποτέ ολόκληρα

ποτέ αυτό που λένε ‘’ο άλλος’’,

η καλύτερη στιγμή της πράξης

η αυριανή περιγραφή της,

τοίχος.

Τα πρόσωπα ασκημαίνουν

ιδίως όταν θυμώνουν αδιέξοδα

γίνονται σαν εμετός που βγήκε

και ξαναμπήκε.

Όνειρα? Ναι κάτι σ΄ εφιάλτες

ανοίγεις χέρια και πετάς

ανοίγεις βήμα και το άλμα σε κρατά στον αέρα.

Μα γιατί χτίζουν όλοι?

Οι αναμνήσεις θέλουν δεκαετίες

δεν θα προλάβουν να τις ζήσουν

αυτό που νόμιζα του νου, ίσχυε

πνιγόταν η φωνή….

δεν πολυέβγαινε.

Τις ίδιες βλακείες στο ίδιο χαζό Σάββατο

καμώνονται τους ευτυχισμένους

όπως αυτοί που μάθαν τεχνικές,

‘’σύμβουλοι’’ γάμου, γονιών

αν σκοτωθούν αύριο θα το έχω προβλέψει

αν είναι ήδη σκοτωμένοι

θα γίνω μονάχα,

πιο αντιπαθητικός.

 

 tonik@otenet.gr.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: