Θεόδωρος Πανάγος – Μάνος

 

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

Πρώτη. Και σχεδόν αμέσως δευτέρα .Βράδυ και στην Σταδίου όλα θυμίζουν σφηκοφωλιά. Τυχαία κίνηση προς όλες τις κατευθύνσεις. Κάθε δευτερόλεπτο κάποιος να βγάζει φλας να μπαίνει στην άλλη λωρίδα και να συνεχίζει. Σαν να το κάνει χωρίς σκοπό. Άδειος και δεξιά. Να περιμένεις το επόμενο χέρι. Κολλημένο στο οποιοδήποτε σώμα. Χέρι και μια φωνή. Και να σταματάς ξαφνικά. Προς τον επόμενο προορισμό. Οπουδήποτε και παντού. Αεροδρόμιο, Ομόνοια και Μαβίλη. Σύνταγμα, Λαρίσης, Πειραιάς. Στο επόμενο στενό ή και μακριά στο απομονωμένο προάστιο. Οι άνθρωποι μετακινούνται και μαζί τους εγώ. Υπηρεσία. Κάθε πρωί συντεταγμένο το άγνωστο. Από το χέρι να ξεκινάει εκ νέου η σύμβαση. Κινούμαι άρα υπάρχω. Υπάρχεις για να κινείσαι.

Από τις δύο. Το συνήθιζα όλο και συχνότερα. Ξύπναγα βράδυ έφτιαχνα τεράστιο καφέ και ξεκίναγα. Η άδεια πόλη .Διαδρομές στο σκοτάδι. Νευρικό ακόμα και αυτό το τσιγάρο. Πιάτσα στην πλατεία Συντάγματος. Τεμπελιά. Όλα νόμιμα και κανονικά. Ιεραρχία της στιγμής. Όλοι ίσοι ξαναγεννημένοι κάθε ένα τέταρτο .Τυχερές κούρσες και άλλες όχι τόσο . Ταξίδια στην Εκάλη. Σαν το καλύτερο σεξ. Και μισοριξιές μέχρι το Παγκράτι. Ένα φευγαλέο φιλί πριν μαζευτεί σπίτι η νεαρή. Άλλες φορές ώρα πολλή. Όλα παγωμένα ,αναμονή για το επόμενο σοκ. Συνεχώς ο κόσμος να ζητάει. Υπηρεσία. Με τον καιρό όλο και κάτι μαθαίνεις. Τα καταφέρνεις και καλύτερα. Τα πάνω και τα κάτω. Όλα συνηθισμένα και καμία έκπληξη. Όταν μάθεις να δουλεύεις πραγματικά εισέρχεσαι σε νέα στάδια. Θεόρατη και αφόρητη μικρή πλήξη .Και να ψάχνεις συνέχεια για νέα αντίδοτα.

Πέρασαν μέσα από την δεξιά πίσω πόρτα. Στο ραδιόφωνο λυπητερά λαικά του εξήντα και στο μυαλό μου συνεχής κατάληψη από το απόλυτο τίποτα. Άλλο ένα ζευγάρι. Φαίνονταν όμορφοι νέοι και πλούσιοι. Πιο ψηλοί από τον μέσο Αθηναίο, πιο καλοντυμένοι και πιο όμορφοι. Η κοπέλα ήταν βαμμένη ελάχιστα .Μακρύ ακριβό παλτό και αθλητικό σώμα. Ο νεαρός θα μπορούσε άνετα να είναι ηθοποιός. Ελαφρά πιωμένοι και οι δυο τους. Στο Σύνταγμα μπαίνουν συχνά τέτοια ψάρια. Συνήθως κοντινές κούρσες .Τι πιο πολλές φορές τέτοιοι τύποι μένουν σε διάφορες συνοικίες του κέντρου. Ρώτησα ευγενικά που θα τους πήγαινα. Η πρώτη έκπληξη. Συνήθως περιμένω μικρές βόλτες μέχρι τον Βύρωνα ή την Καισαριανή. Μεταξουργείο και Γκάζι. Οι νεαροί είχαν όμως όρεξη. Ρίτζενσι Καζίνο Μοντ Παρνές.

ΜΑΝΟΣ

Μπήκαμε όπως-όπως στο πρώτο ταξί. Εκείνη με κοίταγε συνεχώς εδώ και ώρα. Είχα σκοπό να μην ανταλλάξω κουβέντα. Μας ρώτησε που πάμε. Υπό προυποθέσεις ακόμα και αυτή η ερώτηση τείνει να γίνεται δύσκολη. Πάρνηθα, στο καζίνο, απάντησα, προχωρήστε και θα σας πω. Πάντα μίλαγα στους ταξιτζήδες στον πληθυντικό. Ήταν ένα μικρό ,έξυπνο κόλπο για να μην προσπαθήσουν να σου πιάσουν κουβέντα. Εκείνη κοίταζε από το παράθυρο όπως απομακρυνόμασταν από την πλατεία. Το γνώριμο δρομολόγιο προς το βουνό ώρα τρεις και τέταρτο το πρωί. Χαμηλά από το ραδιόφωνο ένα παλιό τραγούδι του Μπιθικώτση και μια έντονη υγρασία. Εκείνη μίλησε. Eίχα αποφασίσει ότι και να πει να μη δώσω σημασία. Τη νύχτα πρέπει να ακούς μόνο την ρέντα σου. Είναι το άστρο. Αυτό μόνο σε φυλάει. Αυτό είναι ο μόνος σου φίλος εκεί πάνω. Σχεδίαζα για μια ακόμη φορά να φτάσουμε. Η μόνη ήσυχη ώρα το τελεφερίκ. Μερικές από τις πιο ουσιαστικές συζητήσεις της ζωής μου τις έχω κάνει την ώρα που αιωρούμαι. Σε αυτόν τον μικρό χώρο να περιβάλλεται από τον τεράστιο κόσμο. Αυτή η ηρεμία της διαδρομής. Και η προσμονή μια νίκης. Η ρεβάνς που πάντα θα πάρουμε .Το φάρμακο για όλες τις πληγές του πνέυματος μας. Πάντα εκείνη η ηρεμία της διαδρομής. Είχα συνηθίσει πλέον .Να μην ακούω , να μην μιλάω και να αφήνω να με πάνε .Όπου θέλουν και ακόμα πιο πέρα. Από την Νεάπολη σε έρημους της Σαχάρα. Και σε μικρούς όμορφους ναούς στο Μαρόκο. Και από κει σε ένα μικρό καφέ στο Μιλάνο ,να συναντώ την Στέλλα συνεχώς και συνέχεια να απομακρύνεται. Εκείνο το βράδυ μίλαγε λίγο το τζιν. .Έκλεισα τα μάτια. Και σταμάτησα να ακούω. Ο ψίθυρος της που μερικές φορές μοιάζει με κραυγές τώρα δεν έφτανε καν .Η Αχαρνών μισοφωτισμένη. Τελικός προορισμός οι Νίκες.

ΣΤΕΛΛΑ

Στο ταξί να ανεβαίνουμε την Αχαρνών με ταχύτητα. Πάντα να προσπαθώ να μιλήσω. Τα διάφορα προβλήματα θέλουν λύση. Ο Μάνος κλείνει τα μάτια και ονειρεύεται ξύπνιος πάντα. Φεύγει, και σιγά σιγά δεν παίρνει κανέναν μαζί. Τζιν και τεκίλα και άλλα τέτοια οι μόνοι φίλοι του. Ο οδηγός να με κοιτάει. Όσο κλείνουν τα μάτια σου, Μάνο άλλα ανοίγουν. Ποτέ δεν θα είναι όλα τα μάτια κλειστά. Πάντα να μην θέλει να ακούσει. Μία βόλτα στη βροχή η ζωή μερικές φορές. Που γίνεται καταιγίδα. Ο Μάνος γεννημένος για να βρέχεται. Πάνε χρόνια που λέει ότι έκοψε την πρέζα. Και μήνες που καθάρισε από όλα. Χάπια τσιγάρα μαλακίες. Πάντα να είναι γεμάτος. Στα 35 του ένα όμορφο καθαρό καμένο χαρτί. Όσο γλίτωσε από την χημεία άλλο τόσο βουτήχτηκε στην καθαρή μαγεία. Μόνο έτσι εξηγείται. Κάθε εξαρτημένος και ένας μικρός μάγος. Κάθε παίχτης και ένας μάγος του χρήματος. Απλά μαθήματα του πως παίρνεις ένα ποσό και το δεκαπλασιάζεις σε μισή ώρα. Κάθε νίκη και μια ωραία γλυκιά δόση μορφίνης στο κορμί του όμορφου Μάνου. Μορφίνη από αέρα και όνειρα. Μορφίνη φτιαγμένη από την πρόσκαιρη επιτυχία.

Πάντα στον δρόμο ο Μάνος να κάνει με το μυαλό του μαθήματα ηρεμίας. Αυτοσυγκεντρώνεται. Κλειστά τα μάτια και φαντασιώσεις. Σε ένα μικρό ιδιωτικό παράδεισο για ανθρώπους σαν αυτόν η ρουλέτα θα είχε τέσσερα νούμερα και θα πλήρωνε εκατό φορές τα χρήματα σου. Η αέναη νίκη. Να γλιστράς από την πίσω πόρτα του συστήματος και να βγαίνεις πάντα νικητής. Να καταστρέφεις τα εμπόδια μόνο με την δεξιοτεχνία σου. Ελλειμματικές προσωπικότητες που κάπου γνωρίστηκαν με το παιχνίδι και απορροφήθηκαν. Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες. Ακόμη ένας πελάτης του ευαγούς ορεινού ιδρύματος.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

Η κοπέλα δεν έμοιαζε πολύ ευχαριστημένη με τον ψηλό. Συνεχώς να προσπαθεί να του μιλήσει και αυτός να χάνεται έξω από το παράθυρο. Άλλες στιγμές να συντονίζεται με την μουσική και κάπως να δείχνει σαν να προετοιμάζεται για κάτι δυνατό. Ο τύπος φαινόταν ακόμα αξιοπρεπής. Πολλές φορές οι κατεστραμμένοι τζογαδόροι φαίνονται από χιλιόμετρα μακριά. Φτηνά ρούχα, άλουστα μαλλιά, ατημέλητα γένια και μια γενικότερη απάθεια στο βλέμμα. Τις περισσότερες φορές οι τζογαδόροι έχουν άθλιες οδοντοστοιχίες. Κανένα από αυτά τα σημάδια στον νεαρό και στην γκόμενα. Έδειχναν να είναι νεοφερμένοι στο κόλπο. Έδειχναν να αντιμετωπίζουν ακόμα με ενθουσιασμό αυτό που εμείς οι υπόλοιποι καμένοι είχαμε αποδεχτεί ως την ταπεινή μας μοίρα. Σε κάθε φανάρι στην Αχαρνών κοίταγα την κοπέλα . Έδειχνε θλιμμένη και κουρασμένη. Ο μάγκας την τράβαγε μάλλον συχνά σε τέτοια μέρη. Μάλλον η κούκλα δεν είχε καταλάβει ότι οι διάφορες αρρώστιες δεν αφήνουν χώρο για αγάπες, λουλούδια και γκόμενες. Περάσαμε την Αχαρνών και βγήκαμε στην Εθνική οδό. Το ταξίμετρο να γράφει. Για όσο ακόμα ο ψηλός έχει να με πληρώσει. Στη Μεταμόρφωση και τελική ευθεία. Στο ραδιόφωνο αναζήτησεις προηγουμένων δεκαετιών. Ελαφρύς Καζαντζίδης και Χιώτης-Μαίρη Λίντα στα κάπως λυπητερά τους. Εφτά χρόνια. Χωρίς καζίνο, χωρίς τζόγο. Ακόμα το κορμί μου δεν έχει συνηθίσει αυτή την έλλειψη. Για κάποιους μήνες στην αρχή νόμιζα ότι θα ήταν έυκολο. Και όμως ακόμα χρόνια μετά όταν πλησιάζω τέτοια μέρη εισβάλλουν προηγούμενες ψυχοσωματικές μνήμες. Νιώθω πως τύπους σαν τον όμορφο πιτσιρικά μέσα στο ταξί τους έχω γεννήσει. Αλλά περνάνε στιγμές που νομίζω πως όλα αυτά είναι ένας κύκλος και από στιγμή σε στιγμή θα ξαναγεννηθώ. Γνώριμη αντίδραση. Υπολογίζεις πάντα πόσα λεφτά έχεις μαζί σου. Και σκέφτεσαι αν θα σου φτάσουν για το παιχνίδι. Αν θα μπορέσεις να πολεμήσεις . Τις σπάνιες φορές που η δουλειά με εβγάζε σε εκείνα τα μέρη η παλιά αρρώστια τείνει να επιστρέψει. Οι ταβέρνες και τα ξενοδοχεία στην Πάρνηθος όπως πάντα στην θέση τους.

ΜΑΝΟΣ

Στην αρχή της Πάρνηθος πάντα νιώθω κουρασμένος από την διαδρομή. Σύνταγμα Καζίνο με ταξί. Πάνε μήνες που φτάνω στο μπαρ βάζω ένα τριπλό τζιν με τόνικ το πίνω μαζί με ακριβά τσιγάρα λέω μερικές κουβέντες με τον μπάρμαν και αφού διατελώ τον ρόλο μου σαν ιδιοκτήτης παίρνω την είσπραξη και την Στέλλα και φεύγω για πάνω. Τα συναισθήματα δεν πληρώνονται. Η συγκίνηση δεν πληρώνεται ποτέ. Το ξέρω καλά πως όλα αυτά έπρεπε να είναι δωρεάν. Οι στιγμές να μην κοστίζουν. Αλλά κάθετι που φυλάσσουμε σαν ανεκτίμητο τελικά έχει τιμή. Χρόνια ο πόλεμος με τις ουσίες. Βαρκελώνη και Ζυρίχη. Τα λεφτά ποτέ δεν λείψανε. Ως γνωστόν δεν φέρουν την ευτυχία. Παλιά πίστευα ότι ήταν απλά ένας αφορισμός ειπωμένος από αποτυχημένους για αποτυχημένους. Ποτέ δεν θα το πιστέψω. Τα συναισθήματα πληρώνονται. Η φωτισμένη Πάρνηθος το διατρανώνει. Φτηνές ταβέρνες για λαικές δεξιώσεις και υποτυπώδη ξενοδοχεία. Σε εκείνον τον δρόμο είναι που κάθε φορά θέλω να γυρίσω πίσω. Και κάθε φορά αφήνω το ταξί να μπει στο τελευταίο σκοτεινό κομμάτι και να φτάσει στο τελεφερίκ. Για αυτές τις σκέψεις του τελεφερίκ πληρώνω. Πρώτα όσο ανεβαίνω. Και στην αναπόφευκτη κάθοδο. Έκλεισα τα μάτια και της κράτησα το χέρι.»Θέλω να κοιμηθώ» ψιθύρισα και την κοίταξα για πρώτη φορά από όταν μπήκαμε στο ταξί. Τα υπόλοιπα ήταν απλώς ιστορία. Από το κτίριο του τελεφερίκ με το μεγάλο πάρκιν και πίσω. Ο οδηγός έδειξε χαρούμενος. Τα συναισθήματα πληρώνονται, σκέφτηκα και εκείνη με κράτησε. Όπως κάθε φορά. Στον δρόμο για τις νίκες.

 

theodorospanagos@gmail.com

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: