Διονύσης Μαρίνος – Το φάντασμα της Κάμπτεν Τάουν

 

 

Eπειδή δεν έχει προϋπάρξει αυτή η νύχτα, μυρίζει Θοραζίν ελεγχόμενης δόσης, λιωμένη μπίρα και παγωμένα κεφάλια. Θα μπορούσε να συμβαίνει το εντελώς ανάποδο αλλά μια κενή γραμμή σαν υμένας καλύπτει τις στέρεες σημασίες του κλονισμού μου. Πέτρα πάνω στην πέτρα ο δημόσιος ουρανός θυμίζει κάτι από την αρματωσιά του πληγωμένου του εαυτού. Πάλι καλά που λείπουν τα πουλιά και δεν χρειάζεται να σβήσει τίποτα από το μαυροπίνακα.

Παρατηρώ το τεθλασμένο στίγμα της πόλης και λέω συνωμοτικά στον εαυτό μου:ρυπαρή νεκρόπολη, αγαπημένο μου Λονδίνο, το σάβανό σου γίνεται απόψε αερόστατο.

Κείτομαι ανάμεσα σε δύο υπαίθριες τελείες που περιβάλλουν μια κραυγή ανερμήνευτη, σαν σπασμένη γραβάτα που χτυπήθηκε αναίτια από τους καιρούς και τις άλεκτες καταιγίδες.  

Λέω να μείνω εδώ. Είναι ήσυχα εδώ, στο σαπισμένο βύθισμα της πόλης με παράθυρα κλειστά σαν ναυαγισμένα φρύδια και τακούνια που πηγαινοέρχονται μεταφέροντας ρεκλάμες από επικείμενους σκοτωμούς, σε πλαστικές σακούλες σούπερ μάρκετ. Όλα σε τιμή ευκαιρίας γιατί είναι η Παρασκευή των άνεργων ημερών και ως συνήθως οι καλύτερες μάχες δίνονται όταν έχεις ολότελα παραδοθεί.

Λέω να φορέσω και το καπέλο μου, άρχισε να ραντίζει σαρκωμένες βελόνες που έχουν τη μυρωδιά  του αίματος και πρέπει επιτέλους να διαλέξω στρατόπεδο. Με ποιους είμαι, ποιους αφήνω και αν θα με βρουν ποτέ να ξέρουν να με τοποθετήσουν στη σωστή στατιστική συστοιχία κρεάτων.

Μου αρέσει που μεταμορφώνομαι σε αδέσποτο φίδι. Εξελίσσεται σε μαγεία.. Είμαι ο πρώτος μεταξύ ίσων ναυαγίων που βλέπει το αρχαϊκό κεχριμπάρι της νύχτας να ντύνεται με το δέρμα των χρυσαλλίδων. 

Ω, πόσο με τρομάζει αυτή η μελανή αντήχηση της αιωνιότητας που είναι θαμμένη σε μια νύχτα που ράβει εκκεντρικούς μαιάνδρους πάνω στο στήθος μου. 

Και ω, πόσο γλυκά τα πόδια μου χύνονται στο κρύο ντύμα του δρόμου τρομάζοντας τους περαστικούς με την τόση επιδεξιότητά μου. Μην με κοιτάτε έτσι. Δεν είμαι τόσο κακός. Τα νύχια μου φταίνε, που είναι κίτρινα σαν χιόνι πατημένο από τις τόσες απογοητεύσεις. Είχα να θάψω και νεκρούς, τι να έκανα; Με τα χρόνια έμαθα να περπατάω τυφλός σε ένα λαβύρινθο κουρελιών και ιδού τώρα τα αποτελέσματα.  

Σήμερα μέτρησα πέντε λίρες στη σόλα του παπουτσιού μου χωρίς καν να χρειαστεί να τραγουδήσω στον υπόγειο μεταξύ των σταθμών Hyde Park και Charing Cross.

Χθες αποκόμισα κάτι λιγότερο.

Ίσως γιατί είχα ήδη πεθάνει και δεν άξιζε τον κόπο η παράσταση.  

 

http://adespotosskylos.blogspot.com

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: