Πέτρος Γκολίτσης – Έξι σύντομα ποιήματα

 

Εκεί που δεν νυχτώνει

γυρίζουν οι σκιές σαν δορυφόροι

γύρω απ’ τα πράγματα

ολημερίς

 

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

το μάτι κρεμάστηκε

μα δεν ανέβηκε

πάνω στο άλογο

το άλογο έφυγε

το μάτι διαλύεται

μαζί με τη σκόνη

του καλπασμού

 

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

ξεχορταριάζω ένα σημείο

τα παγκάκια είναι κόκκινα

κρατώ στη χούφτα μου χαλίκια

και τα πετάω στον ορίζοντα

μετατοπίζεται

σαν μπάλα που κυλά

 

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

δέντρα γυμνά και πονεμένα

στο απλωμένο τυρκουάζ και στην ταράτσα μου

δεν έχει μάτια ο σκύλος μα γαβγίζει                      

τα πόδια μου διαλύονται σαν γύψος

μαζί το σκηνικό

 

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

ανοίγει σαν καρέκλα ο ουρανός

βρεγμένη και παλιά φουσκώνει

σαν τον κόσμο ανοίγουν τα καρφιά

τρέχω με το σφυρί μέταλλο που παλιώνει

πέφτοντας μες στο άνοιγμα

 

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

πως βλέπεις λυτρωμό στον τόσο πόνο;

πόνος; ποιος πόνος;

μόνο χαρά

και αναμμένα κεριά

τα φυσούν τα παιδιά

και τα σβήνουν

 

http://poemsgolitsis.blogspot.com/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: