Δημήτρης Τρωαδίτης – Σκέψεις τη Νύχτα

3.

 

Σπαραγμένα βλέφαρα.

Πρόσωπο εκτεθειμένο στην παγωνιά.

Χιλιόχρονα βήματα

με μια πέτρα στο λαιμό.

Μολυσμένη θάλασσα

το σήμερα.

Γδαρμένο δάχτυλο

που μιλά υπόκωφα.

 

4.

 

Τι χρώμα έχουν οι λέξεις,

αυτές οι λέξεις

που μπλέκονται η μια με την άλλη

σ’ ατέλειωτα κείμενα

σαν να βρίσκουν καταφύγιο;

 

8.

 

Ουρανέ, είσαι το ανάστροφο

κρεβάτι ενός πορνείου,

είσαι το άχρηστο πια

κρανίο του νεκρού,

η στέγη σου τρύπησε,

τα κεραμίδια της

γκρεμίστηκαν με κρότο,

οι απελπισίες σου

σφαδάζουν στο πάτωμα

ουρλιάζοντας με στριγκές φωνές.

 

12.

 

Η λογική τους

είναι το τέλος το δικό μου

και του κόσμου,

είναι ποτάμι στερεμένο

από αιώνες,

τρέφοντάς το

με τόσες ψυχές

που την εμπιστεύονται.

Η λογική τους είναι ο δρόμος

προς τις ερημιές,

σπασμένες φόρμες,

χυμένα μυαλά,

κιτρινισμένα γράμματα,

μια μάζα πέτρινη

ή και πλαστική,

οι ώρες που δουλεύουν

μ’ ανάποδη πορεία,

αίματα αποσιωπητικά

στις μυστικές μας διόδους.

 

16.

 

Μια πληγή έμεινε φοβισμένη

σαν ζωντανό βήμα

στην απεραντοσύνη,

μισοτελειωμένη σχέση,

απόφαση μοναξιάς,

νοσταλγία που αντιδρά

σε θέση μάχης

απέναντι στα θετά

ρινίσματα της ζωής.

 

17.

 

Η μνήμη βρέχει ασταμάτητα

αλλ’ είναι σαν μια αράχνη

στη ματαιότητα της λησμονιάς

μέσ’ στα χαλάσματα του νου

και του χρόνου.

Ένας ιστός που σε περιέχει

κι οργανώνει το αίσθημά σου

που αν και θρυμματισμένο

δείχνει εγκαρτέρηση.

Σαν κάποιους χαμένους φίλους

που όλη τη νύχτα φλυαρούν

τρέμοντας το μέλλον μιας αγωνίας

μονάχοι με το τώρα

κι ανήκουστες προστακτικές αισθήσεων.

 

* Τα ποιήματα αυτά γράφτηκαν στη Μελβούρνη το διάστημα 1993-1997

http://tokoskino.wordpress.com/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: