Γιάννης Φαρσάρης – Χειροβομβίδα στη μασχάλη

Χειροβομβίδα στη μασχάλη

Έχω έναν γιο, μοναχοπαίδι, που μου μοιάζει. Σε όλα. Χαρούμενος αλήτης, μα όμορφη ψυχή και αφρολέξ καρδιά. Μέχρι τη δευτέρα Λυκείου αριστούχος, μετά έφτιαξε ένα συγκρότημα με κάτι άλλους πιτσιρικάδες και τα παράτησε. Η μάνα του ωρυόταν, μα εγώ τον στήριξα. Έχουμε λεφτά, της έλεγα κάθε μέρα, θα τον στείλουμε έξω για σπουδές. Είχα παρατήσει κι εγώ το πτυχίο στο τελευταίο έτος. Πονεμένη ιστορία, ο πατέρας έκανε χρόνια να μου μιλήσει. Μα ρίχτηκα μετά με τα μούτρα στο εμπόριο και έχω τώρα τέσσερα μαγαζιά και μια όμορφη γυναίκα και λεφτά κουβάδες για ξόδεμα. Και περήφανους γονείς που, όταν είδαν το θαυμασμό της κοινωνίας, ξέχασαν το πτυχίο που παράτησα.

Τον έστειλα στην Αγγλία τον πιτσιρικά πριν τρία χρόνια να σπουδάσει μουσική τεχνολογία και σύνθεση. Πέρναγε καλά, τον άκουγα χαρούμενο τον αλητάκο στο τηλέφωνο κάθε μέρα. Μέχρι πριν μια βδομάδα που τον άκουσα για πρώτη φορά αγχωμένο. Ζορίζεσαι στα μαθήματα; τον ρώτησα. Πρέπει να πάρω μια απόφαση ζωής, μου απάντησε. Άμα ζορίζεσαι να το παρατήσεις το μπουρδέλο, τον παρότρυνα. Η γυναίκα που αγαπάω είναι έγκυος, με πετροβόλησε. Θα σου στείλω λεφτά να το ρίξετε, τον καθησύχασα. Σκεφτόμαστε να το κρατήσουμε και να παντρευτούμε, με πυροβόλησε. Είκοσι χρονών ρεβύθι πας να μπλέξεις με κουτσούβελα; τον αποπήρα. Θα κατέβουμε σε λίγες μέρες να την γνωρίσετε, με αποτελείωσε.

Η μάνα του ήταν να σκάσει. Πήρε ένα μαξιλάρι, έχωσε μέσα τη μούρη της κι έκλαιγε μέρα – νύχτα. Προσπάθησε να τον μεταπείσει από το τηλέφωνο, μέχρι που σταμάτησε να της το σηκώνει. Εγώ χαμογελούσα γιατί ήταν γιος μου. Σε όλα του.

Κι έφτασε η μέρα που πήγαμε να τους πάρουμε από το αεροδρόμιο. Είχε βάλει τα καλά της η γυναίκα μου να υποδεχτεί το μοναχογιό, τη νύφη και το κυοφορούμενο εγγόνι. Ξέσπασε σε μαύρο κλάμα όταν τους είδε από μακριά να έρχονται. Εγώ χαμογελούσα ανυπομονώντας για την ολέθρια συνάντηση των βλεμμάτων των δύο γυναικών. Χαμογελούσα πλατύτερα όσο πλησίαζαν, μα με το τσούγκρισμα των βλεμμάτων βρέθηκα αίφνης με το μάγουλο στο λερωμένο πάτωμα. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, είπαν οι γιατροί, κι αν μην είχα ιστορικό καρδιάς στα σαράντα επτά μου. Κι όμως είχα ιστορία κακή με την καρδιά μου και το ήξερα καλά. Είκοσι τέσσερα χρόνια πριν, μια γυναίκα μου έβαλε μια χειροβομβίδα κάτω από τη μασχάλη και με διέλυσε. Παράτησα σπουδές, σταμάτησα να κοιτάζω καθρέπτες και βούτηξα στην παγωμένη κατάθλιψη. Ακόμα και σήμερα, λίγο πριν κοιμηθώ, το βλέμμα της ξημερώνει πίσω από τα βλέφαρα για να μου το θυμίζει.

Αυτό το ίδιο βλέμμα είδα -είκοσι τέσσερα χρόνια μετά- εκεί στην αίθουσα αφίξεων του αεροδρομίου να κοιτάζει με λατρεία το γιο μου. Σε όλα μου μοιάζει αυτό το παιδί, σε όλα! Την ώρα που τη φιλούσα ζαλισμένος στο μάγουλο τη ρώτησα. Τη μητέρα σου τη λένε Αθανασία; Ναι, ήταν η απάντηση που μου στέρησε το άλφα από το όνομά της. Λένε ότι την ώρα που πεθαίνεις περνάει όλη η ζωή μπροστά από τα μάτια σου. Εγώ το ίδιο βλέμμα έβλεπα και όταν τα είχα ανοικτά και όταν τα έκλεισα.

 

www.open-sesame.me

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: