Αναστασία Γκίτση – Δύο ποιήματα

 

Ίσως Και Να ‘Μουν Παρούσα

 

 

ποιος θα μου καταλογίσει εξάλλου

μαθητικό λάθος;

 

 

Να κρυφτώ πίσω από το θρανίο

ή απ’το δάκτυλο;

Διογκώμενη απορία χωρίς να σηκώνω χέρι.

 

Ξέχασα να μετρώ απουσίες

ή απλά δεν ήθελα.

Άλλωστε βαρέθηκα να γερνάω !

 

Μίκρυνε η ποδιά η μπλε

ή εγώ μεγάλωσα;

Διογκώμενη απορία δίχως μαυροπίνακα.

 

Κιμωλία παρούσα δηλώνω

σε πάλαι ποτέ αγγαρείες.

Πάλι ξέχασα να μπω στην τάξη!

 

 

Σαν Να Λέμε Απούσα

 

Πόσες σταγόνες έγνοια

πλύνανε τα χέρια μου!

 

Δεν άκουσα, ήμουν εκεί

αλλά δεν άκουσα

σακάτικη ακοή σε φωνή τρεμάμενη.

 

…θα ‘ναι η φωνακλού νύχτα

που τράβηξε πίσω από τις αντοχές

τις σκιές της μέρας.

 

Δεν σκύβω πια να σου χαϊδέψω το μάγουλο.

Κύκλους και κύκλους και κύκλους

δεν χαράζω στον αέρα.

Τραβώ γραμμή

γυαλί από θρύμματα

μια ρανίδα αίματος

πως όταν λέμε

πονώ! με το ω κατακόκκινη πληγή.

 

Δεν μίλησα, ήμουν εκεί

αλλά δεν μίλησα

σακάτικη φωνή σε ανέραστη αφή.

 

…θα ‘ναι η κωφάλαλη κραυγή

που έσυρε πίσω από την λαχτάρα

το απωθημένο.

 

Δεν σηκώνομαι πια να ξεπιαστούν οι αρθρώσεις μου.

Λόγια με λόγια με λόγια

δεν κρύβω την ανάγκη.

Χύνω σιωπή

κρύσταλλο από σιγαλιά

μια ρυτίδα πόνος

πως όταν λένε

ποθώ! με το ω κατακόκκινη οπή.

 

Δεν μίλησα, ήμουν εκεί

αλλά δεν μίλησα

 

επειδή τόσο λύπησα

που ξέχασε η τέφρα του κόσμου

να με σκεπάσει.

 

Δεν μίλησα, ήμουν εκεί

γυμνή κλαίουσα ιτιά…

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: