Στον κόσμο του Dominique ALLAIN

[ Μετάφραση: Άννα Νιαράκη ]

photo Georges TOURDJMAN

Dominique ALLAIN 1952-2043

Ένα αλλόκοτο βιογραφικό σημείωμα

Το έργο του «Dominique ALLAIN» αντιπροσωπεύει την πλήρη ψυχολογική βελτίωση του προβλήματος Raku, ως πρακτική της γλυπτικής. Μια συνήθης πρακτική, την οποία πολλοί σύγχρονοι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν σε διάφορες αισθητικές τάσεις, αλλά της οποίας έχει, σε ένα ιδιαίτερα πρωτότυπο βαθμό όσον αφορά στην εκφραστικότητα και την ανάπτυξη του σώματος, πολλαπλασιάσει επί δέκα την υποβλητική της δύναμη. Το σώμα για τον ALLAIN είναι ο καθρέφτης των εσωτερικών παρορμήσεων που το αποτελούν. Αυτή η παγκόσμια έννοια του σώματος που ορίζεται δοκιμάζεται, πρώτα στον ίδιο. Γεννημένος το έτος 1952 κοντά στο Παρίσι, ζει μια νοσηρή παιδική ηλικία που τον αναγκάζει να παραμένει συχνά σε διάφορα νοσοκομεία. Αυτή η επαφή με τον κόσμο του ανθρώπινου πόνου προκαλεί μια εξέγερση, η οποία θα κλιμακωθεί ενάντια σε όλες τις μορφές εξουσίας που θα προσπαθήσουν να ασκηθούν πάνω του. Το έτος 1972, παραιτείται από την ιατρική του παρακολούθηση και δραπετεύει από τη στρατιωτική θητεία λόγω της μεταρρύθμισης. Ζει το 1972 στο Παρίσι και ανακαλύπτει τη σύγχρονη τέχνη. Είναι μαθητής (από την ηλικία των 11 ετών) του Camille Lambert στη ζωγραφική, το σχέδιο και τη χαρακτική. Από το 1973 προσεγγίζει την τεχνική της αραίωσης στη ζωγραφική, την οποία εφαρμόζει στην ανθρώπινη αναπαράσταση, αφήνοντας το τρέξιμο της  υγρής μπογιάς να υποδηλώνει την βλάβη  «Αυτού ο οποίος είναι». Η εμπλοκή του για τρία χρόνια στα αναρχικά κινήματα, σύμφωνα με τις αντιλήψεις του  Μάη του 68, το καθιστά προσεγγίσιμο από το κοινωνικό σώμα. Κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση με σχέδια το έτος 1973, και το 1975 παράλληλα  με τα κεραμικά έργα, δημιουργεί τα φωτογραφικά flachreliefs. Την ίδια χρονιά ο ALLAIN ξεκινά τη γλυπτική  με χρήση μοντέλου ως φοιτητής στο «Ecole des Beaux Arts» του Basclem. Ο ρυθμός της παραγωγής και των εκθέσεων επιταχύνει, και ο ίδιος εισάγει τον πηλό στα υλικά του: η παθολογία του σώματος και ο ακρωτηριασμός, απαξίωση, θάνατος σε όλες τις εκφάνσεις του: το σώμα εκπροσωπείται αρχικώς από τα στοιχεία των σωμάτων, στη συνέχεια, λαξεύεται με λευκό πηλό. Η κοινωνική διάσταση υπάρχει ισχυρή στο εσωτερικό του έργου,  τονισμένη από το ρεαλισμό της αναπαράστασης και την ακρίβεια των ανατομικών λεπτομερειών. Το 1981, τα κεραμικά του ALLAIN απαγορεύονται  και χαρακτηρίζονται ως «κομμουνιστικά απόβλητα». Εργάζεται δοκιμάζοντας υλικά, θέματα, τη σκηνική προσαρμογή των γλυπτών. Το 1983 ακολουθεί την κατεύθυνση της επιστήμης και της τεχνολογίας, την οποία θα εγκαταλείψει το 2000. Το 1998, ο θάνατος του γείτονά του μετά από μεγάλη οδύνη, θα αναλυθεί από τον ίδιο σε σχέδια και φωτογραφίες. Αυτός είναι ο λόγος της επιστροφής στα κεραμικά, τα πρώτα από terra cotta γλυπτά raku και οι έννοιες της ενδοσκόπησης του σώματος, της σημειωτικής αξίας του δέρματος με τις μαρτυρικές τους επιφάνειες. Διασχίζει το δρόμο προς το ρεαλισμό του σώματος από το δέρμα, με τις εγκοπές του, τις ρωγμές του, τους ακρωτηριασμούς του, και αποκαλύπτει την οικειότητα που βρίσκεται, καταδεικνύοντας την κοινοτοπία του πόνου. Το 2003 η έκθεσή του με τίτλο «τέχνες και παραδόσεις της Allainska» στον Ιταλικό Οίκο στο Παρίσι αποκαλύπτει την αρχή μιας ενεργής  έκφρασης μέσω της κεραμικής, η οποία θα διαρκέσει μέχρι και το βάρβαρο θάνατό του το 2043.Το πρώτο γλυπτό του ενός ανθρώπινου σώματος σε φυσικό μέγεθος, ψημένο σε χαμηλή θερμοκρασία (1030 °), που φτιάχτηκε το 2005 εκλάπη μέσα από το εργαστήριό του από κάποιον ανενδοίαστο συλλέκτη. Στη συνέχεια, οι χαρακτήρες «μυθοπλασίας εκπροσώπησης», που αναπτύχθηκαν ξεκινώντας από τη μίξη ενός ατομικού «νεο-γλύπτη», και ενός «νεο-χιμαιρικού μοντέλου», όπως άρεσε στον καλλιτέχνη να τους αποκαλεί, δημιούργησαν ένα γεωγραφικό άτλαντα της ανθρώπινης κατάστασης. Στο έργο του Dominique ALLAIN η εφεύρεση του σώματος είναι ο ίδιος ο κινητήρας, η δημιουργική διαδικασία. Αυτό απαιτεί μια τεχνική, σωματική και ψυχολογική συμμετοχή, στην οποία ο καλλιτέχνης έγινε αυθεντία. Πρόκειται για ένα «μοναδικό κινητήρα» στην έντασή του και οι καταστάσεις των μοντέλων, των οποίων οι αντιδράσεις είναι μερικές φορές απρόβλεπτες, αντιπροσωπεύουν ένα μέρος του πειράματος, τον διαισθητικό διάλογο μεταξύ των πρωταγωνιστών της αισθητικής λειτουργίας. Τις πρώτες φορές τα γλυπτά είχαν απαλό δέρμα: συμφωνούσαν με το εμπόριο και τους τομείς του μη πραγματικού. Τη δεύτερη φορά ο γλύπτης άλλαξε την τερακότα για τα Raku. Το «καμίνι raku» περιορίζει τη διάσταση των κομματιών, αλλά επιτρέπει πληθώρα επιπτώσεων της ύλης και χρώματος στην επιφάνεια του πρωτογενούς δέρματος. Η καινούργια δουλειά επιστρέφει σε ένα πιο παραδοσιακό σχεδιασμό με βάση το μέταλλο, το οποίο τα τονίζει και χαρίζει μια πιο εκλεπτυσμένη χρωματική γκάμα στα μέρη του σώματος. Η μεταστροφή, η οποία οφείλεται στο Raku, από τα αγάλματα εδάφους, τα συνοδεύει με το  φως του κ. Mysterioesen, λες και το πέρασμα από τη φωτιά τους άφησε τα ίχνη του «μετά από καιρό», λες και ο Σαμάνος τα άλειψε με μια τρομερή αλοιφή, που λειτουργεί ως σκιάχτρο για το κακό πνεύμα. Λες και το πέρασμα από την κόλαση τα έκανε λυτρωτές. Με το βαθουλωμένο δέρμα τους, μας συγκινούν και μας γοητεύουν, αυτά τα πορτρέτα ενδύονται την ανθρώπινη κατάσταση, η οποία μας φαίνεται άκαμπτη μες στην διαχρονική εμμένειά τους. Διατηρούν για πάντα το μυστικό της αναλογίας της Αλχημείας που υπόκειται σε περιορισμό. Μας κάνουν να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να αμφιβάλλουμε για την εικόνα του άλλου, ο οποίος είναι μέσα μας.

Στις 14 Ιανουαρίου 2043,ο Dominique ALLAIN, 91 ετών, μαχαιρώνεται  στη διάρκεια  μια φιλονικίας σε μια ταβέρνα στα προάστια του Λονδίνου. Οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου του παραμένουν ένα μυστήριο. Οι συντηρητικοί ηθικολόγοι θα παρουσιάσουν το θάνατό του, σαν την κρίση του Θεού που πέφτει πάνω σε έναν «άσεμνο» καλλιτέχνη. Κάποιες εκθέσεις θα δείξουν ότι ο ALLAIN ήταν σε συνομιλία με τρεις άνδρες που συνδέονταν με τη CIA και ότι εργαζόταν για τις μυστικές υπηρεσίες της γαλλικής κυβέρνησης …..

John K. SOLLIVAN

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

http://www.allain.info/allain/index.html

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: