Mario Domínguez Parra – Δύο ποιήματα

[ Μετάφραση: Άννα Νιαράκη και Mario Domínguez Parra]

Ια

 

Σε ένα σημάδι 

 κοινό ενός

συνόλου,

που την περιλαμβάνει, 

μας έκαναν

άξονα,

ζώνη νεκρή

σαν πηγή,

εξαντλημένη με τα

μάτια σε ζηλόφθονο

μωσαϊκό

άσφαλτο

Εκείνη, δεν ερωτοτροπεί

πίσω από ένα θάμνο

δεν είναι ένα πρόσωπο

ή μια λίμνη

μα ουλή

η κάλυψη

ξεκίνησε

κατολίσθηση

αδιαφάνειας

Σαρωμένοι

σε μικροκλίμα

δύο άνεμοι που

παρέτειναν

ένα εικονοστάσι

δυο χειλιών

Το κρύο που παραμένει

εντός μας

οι ερωτήσεις

και τα γέλια

Ο κεραμικός

άθραυστος

διάλογος

και τα πινέλα

του δέρματος.

 

 

XXVII  

 

Δασύτριχος

στις σπηλιές

που μετανοούν

αυστηρές

Χωρίς να φυσάει

μπροστά τους

ένα σημάδι

θλίψης

σύνδεσεις και σκέψεις

σε μια πηγή

ο επόμενος να ξεσκίζεται

ανάμεσα σε

λιγοστούς προμαχώνες

Χάντρες για να

φτιάχνεις μάσκες πάνω

            στο διάκενο

λιπόσαρκος ως

έναν ουρανό λαμπτήρων

Πραότητα

του ιξούς

που διαπερνάται

από τις κυανές στοές

σκανδάλου

δύο προσώπων

Να ρέεις

τους δικούς σου στόχους

με έναν δαυλό

σκισμένο

και φθαρμένο από

περιστροφή

χειλιού και δαχτυλιδιού

Ανάμεσα σε

εκείνες τις τοιχογραφίες

ο κύκλος της

πέτρινης προσευχής

σπάει

 

Από τη συλλογή Apolonia, Ediciones IDEA, 2006

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: