Βασίλης Καλογήρου – Δύο ποιήματα

Πραγματικότητα 

 

 Οι μέρες που έζησα

 

Ήταν οι μέρες που επινόησα

 

 

 

-Σαν αταξία πεζοδρομίου

 

Μπορούν να μ’ ακολουθήσουν

 

Μέχρι τα πρώτα κύματα

 

Της θάλασσας-

 

 

 

Αυτό που θυμάμαι

 

Δεν χρειάζεται καμιά

 

Συνθηκολόγηση

 

Γιατί

 

Σ’ αυτό το σπίτι

 

Έμαθα να ξεχνιέμαι

 

Με τη θέα της ζωής

 

Κρεμασμένη στις λάμπες

 

 

 

Λειτουργεί μόνο ότι αγαπώ

 

Και χρειάζομαι συγχρόνως

 

 

 

Ο ταχυδρόμος μού προσκομίζει φακέλους

 

Καθημερινά

 

 

 

Φίλε μου,

 

Ξέρεις μονάχα

 

Τ’ όνομα μου

 

 

 

Πως μ’ αναγκάζεις

 

Να φορτωθώ όλη αυτή

 

Την πραγματικότητα;

 

 

Άλλοθι

 

Αν αφήσω το κορμί μου

Να αιωρηθεί μέσα στη νύχτα

Με τη γλώσσα μου κολλημένη

Στον ουρανίσκο

Να κρατά κλεισμένες

Τις λέξεις

Που θα υπέβαλλε

Η προσωρινή ελευθερία

Κι ύστερα θα γινότανε

Κατηγορία για το όλον μου

Εκεί που δεν πάτησα ποτέ

Να φανεί το αποτύπωμά μου

Ή στα καθαρά τζάμια ενός πλοίου

Να ισχυριστεί κάποιος

Ότι έγραψε πάνω στα χνώτα μου

Την απολογία του

Εγώ θα πρέπει να φύγω

Απ’ το όραμα

Και μέσ’ στην πραγματικότητα

Ξανά, να βρω έναν εφιάλτη

Να μου εξασφαλίσει άλλοθι

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: