Denise Levertov – Οι μουγγοί

[ Μετάφραση: Αθανασία Δανελάτου ]

Οι μουγγοί

Κείνα  τα μουγκρητά που οι άντρες συνηθίζουν

γυναίκα σαν διαβαίνει από το δρόμο

η τα υπόγεια σκαλοπάτια του μετρό

για να της πουν πως είναι θηλυκό

κι η σάρκα τους το ξέρει,

μη κάποια μελωδία τάχα να ‘ναι,

ένα  τραγούδι  άσχημο πολύ, από πουλί

τραγουδισμένο με το γλωσσίδι του σχισμένο

μα  που για μουσική περνιέται;

Η μήπως  αγκομαχητό πνιχτό

κωφάλαλων που παγιδεύτηκαν  σέ κτίσμα

που αργογεμίζει με καπνό;

Μπορεί και να ‘ναι και τα δυό.

Τέτοιοι συνήθως άντρες

μοιάζει στο μουγκρητό την ικανότητά τους να εξαντλούν,

κι όμως, ενάντια στον εαυτό της, η γυναίκα ,  

σαν δώρο το μετρά :

αν ήταν άχαρη εντελώς

στα σιωπηλά θα προσπερνούσαν :

άρα δεν είν’ για να της πουν  

πως μια ζεστή είναι τρύπα μόνο. Ένας αχός   

είναι σε γλώσσα του καημού, διόλου

πρωτόγονος, όχι μια γλώσσα βιβλική,

μια γλώσσα  λαβωμένη, από γεράματα

βαθιά, ξεθωριασμένη.  Θέλει

μ’ αηδία, το δώρο να πετάξει μακριά ,

μα δεν μπορεί,

στ’ αυτιά της κουδουνίζει σταθερά,

αλλάζει το ρυθμό στο βάδισμά της,

ξέφτια από αφίσες το αντηχούν

σ’ υπόγειες στοές,

τρέμει και τρίζει καθώς το τρένο μπαίνει.

Σφίγγει ο σφυγμός της

και ταχύτητα ανεβάζει,

η αμαξοστοιχία επιβραδύνει

προσαράζει μα το μυαλό της  

συνεχίζει , μεταφράζει:

«Ζωή με την ζωή η ζωή κυλάει 

δίχως την ποίηση,

δίχως ευπρέπεια,

δίχως αγάπη».

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: