Lawrence Ferlinghetti – Ελεγεία για το θάνατο του Κέννεθ Πάτσεν

 [Μετάφραση: Άννα Νιαράκη]

 

Ελεγεία για το θάνατο του Κέννεθ Πάτσεν 

Ένας ποιητής γεννιέται
Ένας ποιητής πεθαίνει

  Κι ότι υπάρχει ανάμεσα

                                                  είμαστε εμείς

                                                   και ο κόσμος

 

Και ο κόσμος ψεύδεται για αυτό

   προσποιούμενος πως τάχα έλαβε το μήνυμά του

                αν και πρόκειται για ποίηση

αλλά ο περισσότερος κόσμος εύχεται

      να μπορούσε απλά να τον ξεχάσει

          αυτόν και τις απαίσιες παράξενες προφητείες του

 

Μαζί με όλα τα άλλα παράξενα πράγματα

   που είπε για τον κόσμο

      τα οποία ήταν όλα αλήθεια

         και που τους έκαναν να τον φοβούνται

           πιο πολύ από όσο τον αγαπούσαν

             παρόλο που μιλούσε αρκετά για αγάπη

Μαζί με όλους τους συναγερμούς που ήχησε

        οι οποίοι αποδείχθηκαν λάθος

              μονάχα προς στιγμήν

   οι οποίοι τους έκαναν να φοβούνται τη γλώσσα του

        περισσότερο από όσο τον αγαπούσαν

Παρόλο που μιλούσε αρκετά για αγάπη

           και ποτέ δεν έζησε με ¨σιωπή εξορία και πονηρία¨
                 και υπήρξε ένας θαρραλέος αντιρρησίας συνείδησης των

                     θανάτων που καθημερινά χαρίζουμε ο ένας στον άλλο

                           παρόλο που μιλάμε αρκετά για αγάπη

 

 
Και όταν κάποιος σαν αυτόν πεθαίνει

    ακόμα και οι πράκτορες του Θανάτου θα πρέπει να ενημερωθούν

        και να τινάξουν τα σκατά από τα φτερά τους

                                                                     στο Προεδρικό Αεροσκάφος

     Αλλά δεν το κάνουν

                                    Και τα σκατά ακόμα πετούν

Και ο ποιητής είναι τώρα χωρίς σύνδεση

                                                      και δεν μπορεί να μας τηλεφωνήσει

          παρόλο που μιλούσε αρκετά για αγάπη

 

 

Και ακόμα τον ακούμε να λέει

                        ¨Μήπως δεν έχω να κάνω με αγγέλους

                           όταν τα χείλη της αγγίζω¨

Και ακόμα τον ακούμε να λέει

                         ¨Ω η αγάπη μου βασανίζει τον παράδεισο

                           με την ομορφιά της¨

Και ακόμα μας αρέσει να τον ακούμε να λέει

  ¨Όπως έχουμε τόσο υπέροχα τελειώσει μεταξύ μας

    Μπορούμε να εισέλθουμε στον ξεχωριστό μας ύπνο

    Σε πίστες μουσικής όπου ο γαλακτερός μανδύας  
                        των παιδικών χρόνων κείται¨

Και ακόμα τον ακούμε να λέει

        ¨Επομένως οι σταθερές δυνάμεις δεν μειώνονται

         Ούτε η ιδιότητα του πνεύματος σκορπίζει

         Στους παγωμένους λόφους αυτών των γεγονότων¨

Και ακόμα τον ακούμε να ρωτάει

¨Ξέρουν οι νεκροί τι ώρα είναι;¨

 

Πήγε κάτω

                  Έχει σκορπίσει

                                           κάτω απ’ τη θάλασσα

και ξέρει την ώρα

                μα δεν θα επιστρέψει για να την πει

Θα ήταν πολύ περήφανος για να τηλεφωνήσει έτσι κι αλλιώς

     Και πλημμυρισμένος από γέλιο απόκοσμο

                                      για να μας μιλήσει πια έτσι κι αλλιώς

 

Και το βάρος της ανθρώπινης εμπειρίας

                     πέφτει πάνω στον κόσμο

      σαν τις αλυσίδες της θάλασσας

                                             μες στην οποία τραγουδά

Και λικνίζεται στις παλίρροιες της θάλασσας
      Και οι στάχτες του ξεπλένονται

                                   καταμεσής της θάλασσας

Και ¨ένα έκπληκτο μάτι κοιτάζει έξω από τον αέρα¨

                                   για να δει τον ποιητή που τραγουδάει εκεί

 

Και το σούρουπο πέφτει σε κάποια ακτή

 

Όπου ένα άλογο λευκό χωρίς αναβάτη

          γυρνά το κεφάλι του

                                         προς τη θάλασσα.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: