R.L. Stevenson – Τρία ποιήματα από τα «Τραγούδια του ταξιδιού»

 [Μετάφραση: Αύρα Ξεπαπαδάκου]
 

 

Το μονοπάτι μπρος και πίσω βάδισα

 

Το μονοπάτι μπρος και πίσω βάδισα.

Πολλά υπέμεινα, πολλά κι ο ίδιος έπραξα.

Όλα τα πόθησα, όνειρα αποχαιρέτησα.

Έζησα, αγάπησα και την πόρτα έκλεισα.

 

 

Ο ανέστιος

 

Δώστε μου τη ζωή που αγαπώ

κι άστε το ρεύμα να με διαπερνάει,

δώστε μου τον γλυκό τον ουρανό

το ήρεμο παράστρατο στο πλάι.

Στρώμα μου οι θάμνοι τ’ άστρα να κοιτώ,

να ρίχνω στο ποτάμι το ψωμί,

για μένα η ζωή είν’ αυτό,

αυτή ’ναι η ζωή η παντοτινή.

Το χτύπημα θα έρθει, δεν αργεί

και πάνω μου αν πέσει δεν τ’ ορίζω.

Ας με τυλίξει η αγκαλιά της γης,

τον δρόμο μόνο μπρος μου ν’ αντικρίζω.

Πλούτη, ελπίδα, αγάπη δεν ζητώ

δεν θέλω φίλους, άγνωστος και μόνος.

Πάνω μου μοναχά ο ουρανός

και κάτω από τα πόδια μου ο δρόμος.

Ας έρθει το φθινόπωρο βαρύ

προσμένω να χυθεί πάνω σε μένα,

στο δέντρο ας σωπάσει το πουλί,

δαγκωματιά σε δάχτυλα μελανιασμένα.

Σαν άσπρο γεύμα ο κάμπος κρυσταλλιάζει,

μα έχω ζεστή πλάι στη φωτιά κρυψώνα

και στο φθινόπωρο που όλο και πλησιάζει

δεν θα αφεθώ, ούτε και στον χειμώνα!

Το χτύπημα θα έρθει δεν αργεί

Και πάνω μου αν πέσει δεν τ’ ορίζω.

Ας με τυλίξει η αγκαλιά της γης

τον δρόμο μόνο μπρος μου ν’ αντικρίζω.

Πλούτη, ελπίδα, αγάπη δεν ζητώ

δεν θέλω φίλους άγνωστος και μόνος.

Πάνω μου μονάχα ο ουρανός

και κάτω από τα πόδια μου ο δρόμος.

 

Στα όνειρα

Δυστυχισμένη στα όνειρα στέκεις και με κοιτάς.

Παλιά ενθύμια μάταια στα χέρια σου βαστάς.

Δεν λάμπει πια το πρωινό, η χάρη δεν τ’ αγγίζει.

Το φως πάνω σου πάγωσε και δάκρυα καθρεφτίζει.

Ήρθε και πάει. Κι αν έκλαψες, τον ξέχασες μετά.

Μα εκείνος, αχ! που σου ’δωσε χαρά δεν σε ξεχνά. 

 

http://www.philology.uoc.gr/staff/xepapadakou/gr.htm

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: