Κωνσταντίνος Δημητρίου Ηλιόπουλος – Δύο ποιήματα

Sol Invictus

 

Γίνομαι Πήγασος και Χρυσάωρ στη λατρεία της,

ιππάριον νέον, σφριγηλόν και καλπάζον,

όταν οι λογχίζουσες θηλές μαρτυρούν τα εσώτερα

και οι λαγόνες της ελαύνουν τον καλπασμό μου.

 

Η γυμνόπυγη Αφέντρα των φτερωτών ονείρων

με φέρνει στο ηλιακό φως, το απολλώνιο,

όταν με κραυγαλέο ερωτικό σμίξιμο

ρυθμίζει τα βάθη της αγάπης της στο ταξίδι μας

                                                             προς Ήλιον

 

 

Τα τρωτά σημεία

                                            Στον Νίκο Καχτίτση

 

Έγραψε ο φίλος, ο λατρεμένος φίλος, το «Τρωτόν Σημείον»

στα τέλη της εφηβείας, στη Μουργκάνα.

Μίλησε για τα σκοτεινά, τα ανέφικτα, τα δύσκολα.

 

Πέρασαν χρόνια για να κατανοήσω τη σοφία του.

Χάθηκε νέος ο φίλος, κύλησε η ζωή, έφεραν αλλαγές

οι ανάγκες, οι όλεθροι, τα όνειρα και οι δεσμοί.

 

Τα τρωτά σημεία καρφώνουν όσα δεν αλήθεψαν:

Τις άνισες αγάπες, όσα δεν ελέγχονται, όσα θανατώνουν.

Τα αιμοσταγή, τα αλάνθαστα, τα τελειωτικά.

 

Των χαμών τα δηλητήρια στάζουν

Των ακατόρθωτων τις πίκρες, τους σφαγιασθέντες έρωτες.

Χωρίς επούλωση, χωρίς επιείκια, χωρίς αποδοχή.

 

Είναι όμως σημεία φωτεινά, αεί γιγνόμενα

Σαν τις μορφές που μας απαρνήθηκαν και έσβησαν.

Βλέπουν έτσι στο βάθος των ματιών τη μηδαμινότητά μας.

                                                                                                                                                                                                                          Έστωσαν!

 

Από την ποιητική συλλογή «Τα Πινάκια», Εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, 2006

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: