Γιάννης Βούλτος – Δύο ποιήματα

Σε τέσσερις τοίχους

Καθώς κλεισμένος μες την κάμαρα
Πολεμάω να φτύσω λέξεις στο χαρτί
Οι τοίχοι αρχίζουν να γαβγίζουν
Δείχνοντας δόντια κοφτερά θανατηφόρα
Τότε κι εγώ για να σωθώ
Ποιήματα νεογέννητα τους ρίχνω
Και τους ταΐζω

 

Αλληγορία του ζωγράφου
 
Άκουσε τα μεσάνυχτα την πόρτα να χτυπά
Αυτός δούλευε ακόμα στο εργαστήρι του
Πάλευε να τελειώσει
Χρόνια τώρα
Τον πίνακα

Του έλειπε
Μια μικρή μονάχα λεπτομέρεια
Το πρόσωπο ενός περαστικού
Που βάδιζε στο φόντο
Πίσω από την αυτοπροσωπογραφία του

Σαν άνοιξε η πόρτα
Ένας γέροντας σακάτης
Με την αρρώστια της ζωής στα μάτια
Ήταν ο επισκέπτης του

«ήρθα να με ζωγραφίσεις»
Ψιθύρισε  σαρκαστικά ο γέρος
«είμαι το πρόσωπο που λείπει»

Και πέρασε στο εργαστήρι
Και στάθηκε
Πίσω απʼ το καβαλέτο

Το πρωί
Ο πίνακας ήταν τελειωμένος
Μόνο που ο ζωγράφος
Ήταν το πρόσωπο που βάδιζε στο φόντο
Πίσω από τη μορφή του γέρου

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: