Jack Kerouac – Για την γραφή

[Μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς]

 

«Ο συγγραφέας χρειάζεται εμπειρία. Ορισμένοι συγγραφείς την χρειάζονται περισσότερο από άλλους. Δεν θα μπορούσα να γίνω συγγραφέας δίχως αυτήν, γιατί δεν θα μπορούσα να καθίσω και να φανταστώ ιστορίες. Θα ήμουν ένας αεριτζής. Από την άλλη η εμπειρία δίχως τη ικανότητα της γραφής, δίχως τη μόρφωση δηλαδή, είναι εξίσου άχρηστη· γιατί δεν θα μπορούσες να γράψεις για τις εμπειρίες σου, και θα ήσουν απλά ένας μπεκρής με σπασμένη μύτη όπως κάθε άλλος μπεκρής με σπασμένη μύτη που θα προσπαθούσε να εκφραστεί σ’ ένα μπαρ. Κανείς δεν θα ‘δινε δυάρα. Από μια άλλη πλευρά όμως, αν κάποιος μπορούσε να γράψει μα δίχως να έχει εμπειρίες θα ήταν σαν τον κ. Καλόβολο που σηκώνει το βλέμμα από τον τόμο του με αγωνία, ή χαιρετά τις πεταλούδες με την ομπρέλα.» 

 

 

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ- Που βρίσκεται η ψυχή; Κάπου μέσα στο σχήμα της σάρκας, δηλώνει την παρουσία της χρησιμοποιώντας αξιολύπητα της σάρκας τεχνάσματα … το βλέμμα του ματιού, το σούφρωμα των χειλιών, το ζύγισμα της μέσης και του κεφαλιού πάνω στους ώμους. Όλα αυτά τα κάνει η ψυχή. Χρησιμοποιεί αυτό που έχει, και αυτό που έχει μαζί με ό,τι επιδιώκει είναι η εικόνα της αβύσσου που προσπαθώ να αποδώσω. Γιατί παρότι η ψυχή είναι νεκρή στον βαθμό που δεν είναι παρά η αποδοχή της χάρης, είναι επίσης ζωντανή την στιγμή που λαμβάνει, κι έτσι δονείται. Μα η Ψυχή των ψυχών είναι κάθε άλλο παρά νεκρή, και απέχει τόσο απ’ αυτές τις λέξεις, λέξεις, λέξεις.

 

ΕΠΙΣΗΣ: – Δύο Κανόνες

 

1. Μη δίνεις σημασία στη μαγεία και στο μυστήριο που γεμίζει τις μέρες σου με πένθιμο δέος.

2. Μη δίνεις σημασία στα άγχη που σχετίζονται με τις εσωτερικές δομές και τα εσωτερικά πλάνα ουσίας του έργου σου. Να απολαμβάνεις τα πράγματα.

 

ΔηλαΔΗ, δώσ’ του να καταλάβει· μην ανησυχείς· απλά δράσε.

 

 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕΤΡΟΥΝ ΜΑ Η ΟΡΜΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ· όπως ένας δεξιοτέχνης που εκτελεί στο όργανό του μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιονδήποτε συνδυασμό νοτών μέσα σ’ έναν ρυθμό (την λέξη) αλλά είναι η μελωδία του μέτρου που έχει σημασία. Δεν είναι το σχέδιο, μα η εικόνα· μήτε είναι η καμπύλη, αλλά το ύφος. Ακατάπαυστα σε μία ανόητη αντιπαραβολή …

Ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να ερμηνεύσει την παθιασμένη ένταση της ζωής δίχως να ασκείται ο ίδιος στα πάθη. Ο λόγιος είναι λόγιος, ο κριτικός κριτικός, μα ο καλλιτέχνης φλέγεται και δονείται και ωθεί και τινάζεται και ξεχύνεται. Τα πάντα είναι ένα ζήτημα προσόντος, δηλαδή, δεξιοτεχνίας. Τι διάολο! Τα σκατά δεν είναι ροζ!

Επιπλέον σχόλια αργότερα.

Όλα αυτά διαθέτουν μια αληθοφάνεια που εξαρτάται από την ομοιότητά τους με τον παλμό της ζωής.

 

Windblown World/The Journals of Jack Kerouac, 1947-1954 (Viking 2004)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: