Νίκος Σπάνιας – Δύο ποιήματα

 

 

Ο ποιητής¹

 

Κρεμνά με επιμέλεια

Τα μέλη του επάνω σε καρφιά

 

Παραπαίει σ’ έναν λαβύρινθο

Με φρέατα και έναστρες φωνές

Αθόρυβα συνθλίβει κάτω από το πέλμα του

Κύτταρα γαλανά σαν την ελπίδα

 

Πάσχει από γενναιοδωρία και πλησμονή

Ταριχεύει τα πτώματα των ημερών του

Υπνοβατεί με τα πόδια των άλλων

 

Για ν’ ανέβει ψηλά

Φορά μια πανοπλία από κόκαλα που

Λάμπουν

 

Ανάμεσα γνώσης και αθωότητας

Απαξίωσης και πίστης

Κενού και απόγνωσης

Χτίζει κάθε πρωί τη γέφυρα της αγάπης του

 

Μοιράζεται την ηδονή και την ανάγκη

Με τέτοιαν ισομέρεια

Που το σωστό τους κράμα

Κάμουν το πεπρωμένο του

 

Με χέρια σκωληκόβρωτα

Περνάει στο κεφάλι του

Στεφάνια από ορίζοντες

 

Ασφυκτιά από τα μύχια αναβρυτήρια

Του Μαρτυρίου και της Χαράς

 

Από τα δέντρα όλα μοιάζει το πιο πολύ

Στο άφεγγο κυπαρίσσι

 

Οι ρίζες του φυτρώνουν ανάστροφα

Από τον ουρανό στο χώμα

 

Είναι πανδάκρυτος και ροϊκός

 

Σε στιγμές δύσκολης εκλογής

Εκπορνεύεται

Είναι πάντοτε ο ιστουργός του χάους

Είναι πάντοτε ο τοκογλύφος τ’ ουρανού

 

Ο καρποφόρος ποταμός αρχίζει από τη ματιά του

 

Τρυπιέται με την πέννα του

Αποσπά μια-μια τις λέξεις

Από το πλευρό του σαν παΐδια

 

Σαρώνει τα σαρίδια και την άμμο

Με της αναπνοής του τον κυκλώνα

Αναστυλώνει το φως

Με τις ομοβροντίες των πεποιθήσεών του.

 

 

Στον Τάκη Πατζώνη²

 

Η ρίζα του χρόνου κι η ρίζα του πόνου

είναι μία στην περίπτωσή μου. Ο ένας

τόπος και ο άλλος τόπος, μέσα στον

χρόνο μου είναι πόνος. Ω, δεν μιλώ

για την ατομική μου θλίψη πια.

Ό,τι με δένει ακόμη με τον κόσμο

και με κάνει ν’ αποδέχομαι με φρόνηση

τη μοίρα μου, είναι η μοίρα του άλλου

καθρεφτισμένη στα υγρά, αργοκίνητα μάτια μου,

χωρίς τίποτε να μ’ εμπνέει και τίποτε

να μ’ απελπίζει, μεσολαβώ στη θλίψη

ή στη χαρά του κόσμου αυτού, δίχως

να είμαι υπερφίαλος, χαρούμενος, ή λυπημένος.

Βλέπω χωρίς παλμό, εγωισμό και ποίηση

τα ουράνια σώματα, τα σώματα των φίλων,

τ’ άστρα. Αφοσίωση – με ελάχιστη ίσως

και μακρινή ηδυπάθεια – κυβερνά τις μέρες μου τώρα

όχι δολεροί έρωτες.

Είμαι πάρα πολύ δοκιμασμένος για να προσέξω,

τη μοναδική περίπτωση μου του χρόνου και του πόνου.

Η ρίζα του χρόνου

και η ρίζα του πόνου

το ριζικό μου

δεν με ορίζει πια.

 

Σημ.: 1: Από την συλλογή «Ποιήματα της τρίτης λεωφόρου (αρ.3)», Νέα Υόρκη 1971

          2: Από την συλλογή «Ποιήματα της τρίτης λεωφόρου», Νέα Υόρκη 1963

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: