Αντρέας Μιχελιουδάκης – Τα καρδιομιλήματα

ι’

…είν’ η νύχτα μεγάλη

και για τους δυο μας,

δεν θα το αντέξουμε.

 

λ’

Εγώ:

Ασήμι τα καρδιομιλήματά μας.

Εσύ:

Χρυσάφι τα καρδιοφιλήματά μας.

 

μ’

…Και ένας νεκροθάφτης,

βιαστικός κι αδιάφορος,

μας σκέπασε με λήθη.

 

ο’

Τώρα όλα γίναν αίμα,

σπασμένες λέξεις

κι απ’ την αφή

δεν μένει τίποτα.

 

υ’

Μα πες μου,

οι λέξεις,

τ’ αγγίγματα,

το σπέρμα μου,

πες μου,

τι γίναν όλα αυτά;

 

χ’

Τις νύχτες θαρρείς και το δωμάτιο

γεμίζει από παλιούς, σκονισμένους ψιθύρους,

που τους φέρνει πίσω το σκοτάδι.

Τις μέρες, συνήθως,

γράφω τ’ όνομά σου

σε εισιτήρια και σε κουτιά από τσιγάρα,

που τα κλείνω μετά σε μπουκάλια

και τα ρίχνω στο νερό.

 

ψ’

Κι είναι κάτι αυγές

που όλα σημαίνουν » έφυγες».

 

α’ – ω’

ή

ΕΠΙΜΥΘΙΟ

Κι αν ποτέ αύριο το πρωΐ

ξυπνήσω νεκρός;

Τότε λοιπόν θα σηκωθώ αδιαμαρτύρητα

και θα αρχίσω να φτιάχνω

τη βαλίτσα μου.

Θα βάλω βέβαια μέσα

μόνο τα απαραίτητα,

δυο-τρεις παλιές σκέψεις

που τις είχα από παιδάκι,

ένα δεματάκι αναμνήσεις

δεμένο με σιέλ κορδελίτσα

και θα βάλω ακόμη

όλα αυτά που ποτέ δεν είχα.

Μετά, σηκώνοντας το αλαφρύ φορτίο μου,

θα κλείσω την πόρτα απαλά πίσω μου

και όλα θα ξεχαστούνε.

 

 

Αντρέας Μιχελιουδάκης, Ποιήματα και Πρόζες 1975-1981, Εκδόσεις Χάος & Κουλτούρα, 1990

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: