Έκτωρ Πανταζής – Κέρατα από κερί

 

Αποτυχία κοινωνίας, αποτυχία των στοχαστών, αυτοκτονικά χέρια, λειψοκέρι λειψοκεριά. Αναβροχιά και χαλάζι, στο γούπατο με τα κουνούπια και τους στάβλους, κι οι σταβλίτες να παλεύουν να τα βγάλουν πέρα με την κοπριά και το σανό.
Στιγμές χαρισμένες στον Κέρβερο εκεί που οι έρωτες κούρμπα.
Βάνω στη ράχη της λέξης διαλυτικά για αραίωση του χρώματος κι όχι του πολύτιμου χρόνου που πιάνει η λέξη πρωΐ ας πούμε. Σαν να είναι καβάλα ή κολλημένος με σάλιο στη ράχη της αρκούδας ας πούμε, ή και στη σκιά της αρκούδας καλλίτερα προσανατολισμένος από πυξάρια μέχρι που να πήξει ο ουρανός σα γιαούρτι κι όλοι θα τρώνε τσάμπα από το γαλαξία έτσι πηγμένο, όπως οι ψυχές που μετακομίζουν εκεί πάνω χωρίς το φορτίο των κόκαλων.
Στο μνημείο των 49 πεσόντων -αν και δεν έπεσαν τους θέρισαν σφαίρες-, μαρμάρινος τάφος, ώστε δεν μπορούσες να πεις αν το μάρμαρο ήταν ακίνητο ή τα κόκαλα των πεθαμένων που ήταν σωριασμένα στο λαγούμι, αυτό είναι που λένε αθανασία; Αν είναι αυτό, τότε συμφωνεί το μάρμαρο με τον τάφο της ακινησίας του. (Όμως οι νεκροί με τον καιρό συνηθίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια όπως οι πνιγμένοι).
Και μπαίνει ευθύς μες στο θολό θόλο κι ανακατώνει το βούρκο και τις πηχτές λάσπες όπου είχε δει να χάνονται οι νεράιδες μαζί με το νερό, έψαχνε λες την υπόγεια λίμνη, την υποχθόνια υπόσχεση; Ας το σπρώξουμε μαζί με τον ακροβάτη την ώρα που εκτελεί το καλλίτερό του νούμερο, ένα βήμα παρά πέρα όσο απέχει άλλωστε κι ο γκρεμός που είναι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο εκεί βαλμένος.
Στο να είναι αρχάριος ήταν μανούλα, τα ξεπέταγε όλα όσα είχαν να κάνουν με αρχάριο. Μα ρε παιδιά, αφού είναι η πρώτη μου φορά που ζω και ίσως κι η τελευταία, αν και δεν είμαι τόσο σίγουρος αν είναι καν η πρώτη μου… αν αυτό που μου έχει αρχίσει έτσι ξαφνικά είναι αυτό που θα μπορούσε να λέω δηλ. ζώ. Ζώ;
Κι αν ζω και δεν είναι η τελευταία μου φορά πολύ δύσκολα θα τη βγάλω σε μια παρόμοια επανάληψη.
Καλλίτερα να ξεπατώσεις και ένα και δύο και τρία και τέσσερα αμπέλια παρά να κάθεσαι και να περιμένεις, πότε θα γίνουνε οι αγουρίδες τους μέλι, γιατί αφού καλά το ξέρεις ο αγουροφάης κερδίζει, και δεν υπάρχει ζωντανό για ζωντανό που να μην το ξέρει αυτό. Περσινά ξινά σταφύλια, ας είναι κι έτσι από αλλότερα. Ποιος δε σε θέλει; Ποιος σε θέλει. Ανακατώσου με τα πίτουρα και θα δεις, όλες οι κότες ευθύς θα πέσουν επάνω σου και τα κοκόρια, κότες κι αυτά κατά βάθος, από πίσω. Το όμοιο τραβά το όμοιο όπως οι μαγνήτες αν και καμιά φορά, μπορεί και τις περισσότερες, διώχνονται τα όμοια από αλληλεγγύη βέβαια.
Ανάσκελα είναι σαν να μουτζώνει το θεό, καλλίτερα μπρούμυτα,… με γυρισμένη πλάτη, σαν να του θυμώνεις που σε θυμάται; Σε ξεχνά; Αδιαφορεί; Μπορεί έτσι να του κεντρίσεις καμιά περιέργεια.Καθώς το σώμα δεν είναι και η καλλίτερη πλάστιγγα που έχει εφευρεθεί άλλος γέρνει αριστερά άλλος δεξιά, άλλος μπροστά άλλος πίσω και ούτω καθεξής εις τον αιώνα τον άπαντα μέχρι να κουράσει τ’ αστέρια με τα καμώματά του κι ακόμα περαιτέρω να τα ξεκάνει με τις τρέλες του.
Υπάρχει μια πηγή μέσα ή εδώ κάτω από σκοτάδια και φως: ένα στο δεξί, ένα στ’ αριστερό και αναβοσβήνουν τα λαμπιόνια…

http://ector.wordpress.com/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: